Karlo Lovrenščak is een Kroatisch ontwerper en digitaal kunstenaar. Met zijn achtergrond in film en fotografie maakt hij gebruik van geavanceerde AI-generatieve tools (zoals Midjourney en Kling) om sfeervolle covers, korte reels en mode-editorials te maken.
Op Design You Trust een wat zweverig verhaal over Karlo’s werk. Dat kun je lezen, maar je kunt je ook – net als ik – gewoon vergapen aan wat voorbeelden van zijn werk. Hier
Terwijl beelden van de Amerikaanse missie van Artemis II rondgaan, met de aarde als betoverende blauwe bol, dreigt dezelfde natie die dit voor elkaar kreeg op aarde een hele beschaving van de kaart te vegen. Donald Trump formuleerde het onlangs zonder omwegen: de complete beschaving van Iran zou binnen een nacht kunnen verdwijnen.
Sargasso zegt daarover: “Dat contrast vraagt nauwelijks interpretatie. Boven ons hoofd cirkelt een ruimtevaartprogramma dat ons laat voelen hoe klein en kwetsbaar de aarde is. Het soort beelden dat traditioneel leidt tot reflectie, tot besef van onderlinge afhankelijkheid en dat we die fragiele planeet moeten beschermen.
Op hetzelfde moment wordt op aarde gesproken in termen die precies het tegenovergestelde impliceren. Niet kwetsbaarheid, maar hoe te vernietigen. Niet verbondenheid, maar het idee dat een complete samenleving als strategische variabele kan worden uitgeschakeld.” bron
Het was live via YouTube te volgen en dus zat ik in de nacht van vrijdag op zaterdag klaar voor het optreden van het Nederlandse hardcorefenomeen Joost Klein op de 25ste editie van het legendarische festival Coachella.
De Volkskrant schrijft: “Was het een hallucinatie in de woestijn bij het festival Coachella? Of is het echt gebeurd en zong een volle podiumtent mee met de hardcoreklassiekers van Joost Klein, op het belangrijkste popfestival van de Verenigde Staten? En echt: in het Néderlands?
Hartjes van Brazilië tot Australië
Op de livestream van Coachella was te zien hoe fans vanuit de hele wereld Joost volgden. Via het chatscherm op YouTube werden duizenden hartjes gedeeld, vanuit Nederland, Australië, Brazilië en Mexico.
Joost (28), opgegroeid in het Friese dorp Britsum, is een internationaal fenomeen geworden, vooral na zijn deelname aan het Songfestival van 2024, dat uitliep op een drama. Maar die rel én de muziek van Joost gingen daarna wel de wereld over. Hij bouwde een internationale fanbase op. Zijn nummer Friesenjung is met bijna 240 miljoen streams alleen al op Spotify uitgegroeid tot een serieuze wereldhit.
Zijn optreden op het Californische festival moest voor hem een hoogtepunt in zijn carrière worden. Vooruitlopend op zijn concert had hij de single Coachella uitgebracht, waarmee hij en zijn internationale fans voorpret konden beleven. En zaterdagochtend vroeg, Nederlandse tijd, kon ook die track worden meegerapt: ‘Mijn vader heette Hans en mijn moeder die heet Ella/Hun zoon die heet Joost en die staat nu op Coachella.’ complete artikel
De Amerikaanse YouTuber Jeremy, die zichzelf daar JeremyXplores noemt trekt aandacht met video’s van avontuurlijke en soms ronduit gevaarlijke expedities. De meeste kijkers trekt hij met verslagen van tochten naar verlaten gebouwen of afgelegen locaties.
Voor de video “I went to Ukraine… With NO plan”, reisde Jeremy vorig jaar naar het land dat nog volop in oorlog is. Zijn verslag is inmiddels meer dan een miljoen keer bekeken. Is het journalistiek of louter door clickbaits & likes gedreven sensatiezucht?
In zijn uitleg bij de video schrijft Jeremy:
Met de hulp van Nataliia, een lokale gids die ik op het laatste moment via Instagram vond, zag ik de cultuur, geschiedenis en veerkracht van een stad die weigert gebroken te worden.
Deze reis brengt me dichter bij het front. Dichter bij het oorlogsgebied. Dichter bij de verhalen die zelden verteld worden.
Deze video gaat niet alleen over de Oekraïne-oorlog… het gaat over leven, overleven en de verhalen van degenen die de geschiedenis in realtime meemaken.
Als liefhebber van hoogbouw zit ik met direct zicht op de nu nog bescheiden Haagse skyline op de eerste rij. En volg ik met interesse berichten over de enorme behoefte aan extra woningen in een stad waar nauwelijks ruimte is. Voor oplossingen móet je dus wel de lucht in, zoals ook blijkt uit de nieuwste plannen.
Den Haag krijgt mogelijk twee van de hoogste woontorens van Nederland. Projectontwikkelaar Nanne de Ru heeft plannen gepresenteerd voor wolkenkrabbers van 230 meter. Dat is vijftien meter hoger dan de huidige recordhouder, de Rotterdamse Zalmhaventoren.
Op naar 230 meter!
De hoogte van de torens staat nog niet vast. In eerdere afspraken met de gemeente is sprake van 180 meter. Maar 230 meter heeft de voorkeur van De Ru, de projectontwikkelaar en architect van het project. ‘Een fundering voor een toren van 180 meter kan ook een toren van 230 meter dragen’, aldus De Ru. Bij meer hoogtemeters kunnen er op hetzelfde oppervlak meer woningen worden gebouwd. Dat maakt de bouw rendabeler. Het laatste woord is aan de nieuwe Haagse gemeenteraad, waar de partij van Richard de Mos (Hart voor Den Haag) na een verpletterende verkiezingsoverwinning nu de lakens uitdeelt.
Dit is het verhaal van Mark Hollis. Met een donderend geluid beklom hij met zijn band Talk Talk vanaf het eerste moment de hitlijsten. Eerst in de UK en vrij snel daarna ook in Nederland en de rest van de wereld. We kennen ze allemaal nog: It’s My Life, Such A Shame en Life’s What You Make It.
OVT: TALK TALK – MEESTERS VAN DE STILTE
De groep rond Hollis werd na het succesvolle album Colour of Spring beloond met een groot studiobudget om dat commerciële succes te evenaren of zelfs te overtreffen.
Veertien maanden na de start van de opnames zag Spirit of Eden het levenslicht. Een album dat marketingmensen tot zelfmoord zou drijven, aldus recensent Mark Cooper in Q.
De synthpopsound van de eerste platen was compleet verdwenen. Pop kan het haast niet meer genoemd worden, het was eerder een mix van jazz, klassiek, ambient en hooguit een scheutje modern rock.
Zwanenzang
Drie jaar na Spirit of Eden verscheen de zwanenzang van de band: Laughing Stock. Een zo mogelijk nog abstracter album dan zijn voorganger. Talk Talk combineerde de meest uiteenlopende invloeden, variërend van Erik Satie, Miles Davis, Nick Drake tot Neu!
Zanger Guy Garvey van Elbow zei bewonderend in een interview met The Guardian treffend: “The amazing thing about Talk Talk is that their early stuff was awful. I hope they’re remembered for Laughing Stock. Their song ‘New Grass’ will be played at my funeral; it’s the most beautiful song I’ve ever heard.” (bronbericht)
Hoewel de groep nooit officieel uit elkaar ging, verscheen in 1998 een solo-album van Mark Hollis, waarin hij de lijn van Laughing Stock nog verder doortrok, richting nóg meer stilte.
“I love sound.
And I love silence.
And in a way, I like silence more.”Mark Hollis (1998)
Daarna trok Hollis zich terug uit het publieke leven. Hij zei daarover in The Guardian:
“Ik kies voor mijn familie.
Misschien zijn anderen daartoe in staat, maar ik kan niet op tournee gaan en tegelijkertijd een goede vader zijn”
Hij trad in 2004 nog één keer in de openbaarheid (zie foto hierboven) om een prijs op te halen voor It’s My Life. Zijn laatste snipper muziek leverde Hollis in 2012 af met ARB Section 1, die is gebruikt in de televisieserie Boss.
Mark Hollis overleed in februari 2019 na een kort ziekbed op 64-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Voor zover ik kan nagaan, is dit hieronder één van de laatste foto’s waarop ook ene Derek Pike poseert met de Talk Talk-zanger.
Hij schrijft: “Ik ontmoette Mark tijdens een Ducati-motortocht en had geen idee dat hij van Talk Talk was tot onze laatste avond van het diner. Zo onopvallend en erg grappig met een droge humor die de meesten niet zouden waarderen (ik zeker wel!). We praatten onafgebroken over motorfietsen en zijn geliefde Ducati.”
Daags na de jaarlijkse uitreiking van de Oscars, kwam de Haagse redactie van het AD met een leuk weetje. De allereerste Nederlandse Oscarwinnaar kwam gewoon uit Den Haag. Lang voordat regisseur Paul Verhoeven Hollywood veroverde, schreef een andere Hagenaar al geschiedenis bij de Oscars: Herman Rosse. Herman wie?
Rosse werd in 1887 geboren in Den Haag. Nog voordat hij 25 was, had hij gestudeerd in Londen en de Verenigde Staten en maakte hij deel uit van een kunstenaarscommune. Hij begon zijn carrière niet in de filmwereld, maar als architect, ontwerper en kunstenaar. Op zijn 24ste kreeg hij zelfs een bijzondere opdracht: het ontwerpen van delen van het interieur van het beroemde Vredespaleis.
Later verhuisde Herman naar de Verenigde Staten, waar hij in de filmwereld terechtkwam. En met succes. In 1930, tijdens de derde editie van de Academy Awards, won hij als eerste Nederlander ooit een Oscar. De prijs kreeg hij voor Best Art Direction voor zijn werk aan de film King of Jazz. Voor deze kleurrijke musical ontwierp Herman de decors en kostuums.
King of Jazz was een van de eerste grote spektakelfilms die volledig in (tweekleuren) Technicolor werd opgenomen. Het bevat ook het beroemde optreden van Paul Whiteman en zijn orkest met de “Rhapsody in Blue” van George Gershwin.
En er is nog meer nieuws over die film. Omdat de auteursrechtelijke termijn voor deze film sinds 1 januari van dit jaar is verstreken. Je kunt ‘m gewoon legaal downloaden, streamen, vertonen en zelfs gebruiken voor eigen projecten (zoals remixen of documentaires) zonder dat er nog toestemming voor nodig is. Het legaal downloaden van de film kan bijvoorbeeld hier.
En hierboven. Niet eerder kon ik via mijn eigen site een complete speelfilm van 1 uur en 40 minuten aan bieden. Bijna honderd jaar terug in de tijd!
Zie ook: Public Domain Day marks the end of copyright protection for famous films, books and music
De dood van David Bowie en Freddie Mercury kwam onverwacht omdat ze hun ziekte verborgen hielden. Hoe anders was dat met de vroegtijdige dood van andere muzieklegendes als Whitney Houston, George Michael en Amy Winehouse.
Artiesten van de buitencategorie die stuk voor stuk bezweken onder de last van wereldwijde roem. We waren allemaal getuige van hun met drank, pillen en ander drugs omgeven ondergang in slow-motion.
Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Michael Jackson die zich voegde bij zijn broers en met hun eerste single als The Jackson 5 (‘I want you back‘) direct wereldwijd een superster was. Voor de goede orde: hij was toen 11 jaar.
Zonder hier gelijk weer een hele bibliografie te willen gaan schrijven: Na zijn getroebleerde kinderjaren werd Michael Jackson als jongvolwassen man zo mogelijk nóg succesvoller met zijn grensverleggende album Thriller, dat met 70 miljoen (!) exemplaren uitgroeide tot het meest succesvolle muziekalbum allertijden.
Daarna kwamen de berichten over Michael Jackson die zijn huid liet bleken, in zuurstof-tanken sliep en zijn eigen pretpark ‘Neverland’ liet bouwen. En over de kinderen die daar logeerden en zelfs het bed met hem deelden. Michael Jackson, de King of Pop, was zich van geen kwaad bewust zoals blijkt uit dit interview.
Michael Jackson werd tijdens zijn leven herhaaldelijk beschuldigd van seksueel misbruik van minderjarigen, met als hoogtepunt een rechtszaak in 2005. Het was een ongekend mediaspektakel. Hij werd weliswaar op alle punten vrijgesproken, maar sindsdien belandde ‘Wacko Jacko’ in een vrije val.
This Is It!
Groot is de verbazing als Michael Jackson op een persconferentie in Londen plots een reeks van 50 (!) concerten aankondigt: This Is It!
Was dat zijn idee? De druk tijdens wekenlange repetities is immens. “Ik heb pijn”, zei Jackson in die hectische weken tegen zijn lijfarts Conrad Murray. Hij vroeg (en kreeg) – zoals uit de latere rechtszaak tegen Murray bleek – steeds meer propofol toegediend.
Laatste audiofragment
In de onlangs in Engeland uitgezonden 4-delige serie ‘The Trial’ is een huiveringwekkend audiofragment te beluisteren dat afkomstig is van de iPhone van Michael Jackson’s lijfarts. Het fragment is authentiek en kwam ook ter sprake in CNN’s verslag van de zitting tegen Conrad Murray.
Zes weken na deze opname – de allerlaatste keer dat de gekwelde artiest is te horen (buiten de beelden van de repetitie) – werd Michael Jackson dood aangetroffen op zijn bed in één van zijn woningen aan 100 North Carolwood Drive in Los Angeles.
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén