Wat is het toch een bijzonder jaar. Nú pas heb/neem ik de tijd om op de fiets te ontdekken hoe mooi de stad is waar ik al zo lang woon. En nu fietsen vanwege alle pakken sneeuw even te riskant is, wandelde ik vandaag in no-time vanaf m′n huis de bossen in, waar ik nog nóóit heb rondgelopen. En het was er prachtig.
De 22-jarige dichteres Amanda Gorman heeft er door haar optreden bij de inauguratie van Joe Biden als 46ste president van de Verenigde Staten in één klap honderdduizenden Instagramvolgers bijgekregen. Haar voordracht tijdens de inauguratie van president Joe Biden als jongste dichteres ooit was direct het hoogtepunt tijdens het verder nogal slaapverwekkende evenement.
Amanda Gorman recites her inaugural poem, “The Hill We Climb,” during the 59th Presidential Inauguration ceremony in Washington, Jan. 20, 2021. Photo by Navy Petty Officer 1st Class Carlos M. Vazquez II
De Vlaamse Katelijne de Vuyst (Rijksuniversiteit Gent) maakte direct een puike vertaling van haar voordracht.
Als het dag wordt vragen we ons af wanneer zien we ooit licht in deze eindeloze nacht? Elk verlies dat we dragen, is een zee waar we door moeten waden We trotseerden de buik van het beest We leerden dat rust niet altijd staat voor vrede En dat begrip, de waarde van wat gerechtig is Niet altijd rechtlijnig is En toch voor we het goed beseffen behoort de dageraad ons toe Uiteindelijk zouden we erin slagen Uiteindelijk overleefden we en zagen een volk dat niet werd gekraakt maar gewoon onaf is gebleven We komen uit een land en een tijd Waarin een mager zwart meisje een kind van slaven dat door een alleenstaande moeder werd grootgebracht ervan mag dromen president te worden en zie, nu zegt ze haar tekst op voor zo’n president Inderdaad ja we zijn lang niet volmaakt lang niet ongerept maar dat betekent niet dat we naar een perfecte eenheid streven Wel willen we bewust eenheid smeden Een land vormen dat de cultuur, kleur, aard en levensbeschouwing van elke mens respecteert En dus richten we onze blik niet op wat ons scheidt maar op wat vóór ons ligt We dichten de kloof omdat de toekomst eerst komt dus willen we eerst onze verschillen overwinnen We leggen onze wapens neer zodat we elkaar kunnen omarmen We wensen niemand kwaad toe, willen eendracht voor iedereen Laat de hele wereld weten dat dit waar is: Ook toen we verdriet hadden, bleven we groeien Ook toen we pijn hadden, bleven we hopen Ook toen we moe waren, bleven we volharden Zegevierend blijven we voor altijd verbonden Niet omdat we geen nederlaag meer zullen kennen Maar omdat we geen verdeeldheid meer zullen zaaien De Bijbel leert ons dat iedereen onder zijn eigen wijnstok of vijgenboom moet zitten Zodat niemand hem nog bang kan maken Als we voldoen aan de eisen van onze tijd Wordt de zege niet gebracht door het zwaard Maar door alle bruggen die we hebben geslagen Dan worden we naar de beloofde beemden gebracht op de hoge heuvel die ons wacht Een weinig moed kan volstaan Want veel meer dan erfelijke trots kent de Amerikaan: hij zet stappen in het verleden om de geschiedenis daarna te helen We overleefden een kracht die het volk trachtte te verdelen en weigerde het met de wereld te delen Die het land bedreigde en de democratie wou ondergraven En daar bijna in was geslaagd Maar al kun je de democratie tijdelijk ondergraven nooit kun je haar voorgoed verslaan Op die waarheid op dat geloof vertrouwen we Want terwijl wij onze ogen op de toekomst richten richt de geschiedenis haar ogen op ons De tijd van de gerechtige bevrijding is aangebroken Toen hij begon waren we vol angst en vrees We waren niet klaar de erfgenamen te zijn van die schrikwekkende stonde maar net daarin hebben we de kracht gevonden om een nieuw hoofdstuk te schrijven onszelf weer met een lach en hoop te verblijden En waar we vroeger vroegen Hoe kunnen we de ramp ooit overleven? Zeggen we nu Hoe zou de ramp ons kunnen overleven? We keren niet terug naar wat was maar lopen de toekomst tegemoet Een land dat gekneusd is maar toch heel is gebleven dat minzaam is maar moedig vurig en vrij We laten ons niet meer ompraten en weigeren toe te geven aan intimidatie want we weten dat de volgende generatie de gevolgen moet dragen van onze apathie Haar beproeving wordt door onze blunders voortgebracht Maar één zaak staat vast: Als we mededogen met macht vermengen en macht met gerechtigheid dan wordt liefde ons legaat en ‘change’ het geboorterecht van onze kinderen Laten we dus een beter land achterlaten dan het land waarmee men ons heeft opgezadeld Met elke ademtocht uit mijn met brons beslagen borst: we vormen deze gewonde wereld om tot een wonderland en We rijzen op uit de gouden heuvels van het westen, we rijzen op uit het windige waaierige noordoosten, waar onze voorvaderen hun revolutie begonnen We rijzen op uit de met meren omzoomde steden van de Midwest we rijzen op uit het zonovergoten zuiden We bouwen weer op, verzoenen en helen en op elke bekende plek in de natie en in elke hoek van het land staat ons prachtige volk op in al zijn diversiteit ons veelgeplaagde prachtige volk Als het dag wordt zeggen we de nacht vaarwel vurig en zonder vrees De nieuwe dageraad bloeit open nu wij hem bevrijden Want het licht blijft altijd schijnen Als je maar de moed hebt het te zien Als je maar de moed hebt het te zijn
“Epidemieën zijn niet nieuw voor onze soort. Ze zijn alleen nieuw voor ons”, zegt dr. Nicholas Christakis. Hij is professor aan de universiteit van Yale en sociaal epidemioloog en voorspelt dat we binnenkort opnieuw een ‘roaring twenties’ beleven, net als na de Spaanse griep van 1918. “Vaak volgt een periode van uitbundige sociale interactie.”
Ontkenning “Tijdens epidemieën zie je dat mensen religieuzer worden, soberder gaan leven, geld sparen en risico mijden. Dat gebeurt al honderden jaren als er ziektes uitbreken en dat zie je ook nu,” aldus de hoogleraar. Zelfs de desinformatie, verdeeldheid en ontkenning zijn typisch of zelfs nodig tijdens een pandemie, zegt Christakis.
Losbandigheid Als straks de scherven van de pandemie zijn opgeveegd, zo tegen 2024 verwacht de professor, dan breekt een feestelijke tijd aan. Alles wat lang niet kon, gebeurt dan overmatig. bron
Foto: Berlijn(?), ca. 1928. Originele foto @ Sterneck*Archive
De meeste Nederlanders kennen haar van waarschijnlijk alleen van haar hysterische gegil na de Eurovisie-overwinning van Duncan Laurence. Maar afgelopen week ontpopte Emma Wortelboer zich ineens als dé revelatie van de TV-hit ‘De Slimste Mens’.
Met een beetje geluk won ze uiteindelijk het maximale aantal van zeven ronden. Vijf keer plaatste ze zich rechtstreeks en twee keer via een finaleronde, waarin ze haar mannelijke tegenstanders, Guus Meeuwis en Farid Azarkan, ontregelde.
Wat goed werkte was om haar tegenstanders langdurig stak aan te kijken als zij ‘aan zet’ waren. Mooi in beeld gebracht door de regie. Dat móet Wortelboer wel hebben afgekeken van de nóg slimmere Beth Harmon die in de Netflix hitserie Queens Gambit precies hetzelfde deed aan het schaakbord.
Het is een sprookje. Een jonge vrouw die eind 19de eeuw in Parijs verdronk, was volgens de dienstdoende patholoog zó mooi dat hij, gefascineerd door haar schoonheid, stiekem een afdruk van haar gezicht maakte. De vrouw was overigens in het water terecht gekomen vanwege een vermoedelijke zelfmoord.
Resusci Anne is a training mannequin used for teaching cardiopulmonary resuscitation (CPR). The face of Resusci Anne was based on L’Inconnue de la Seine. It was the death mask of an unidentified young woman who may have drowned in the Seine River around the late 1880s.
Kopieën van dat dodenmasker werden later verkocht aan een Noorse poppenmaker die besloot het gezicht te gebruiken voor de oefenpop die hij in opdracht van Amerikaanse cardiologen moest maken. Die werd daarna over de hele wereld bij reanimatie-oefeningen gebruikt.
2,5 miljoen levens gered Ze kreeg uiteindelijk zelfs een naam: Anne of Annie. En geschat wordt dat dankzij haar gezicht wereldwijd 500 miljoen mensen hebben leren reanimeren. Dat kan volgens schattingen inmiddels 2,5 miljoen levens hebben gered. Dank je wel, Annie. Of Anne. bronartikel: the face of CPR
‘We stevenen af op een infocalyps‘, zegt desinformatie-expert Nina Schick in een buitengewoon alarmerend interview. Ze schetst een samenleving waarin desinformatie en misinformatie welig tieren en bevolkingsgroepen uit elkaar drijven. Een wereld waarin niets wat je ziet op tv of het internet nog is wat het lijkt.
Naast al het nepnieuws doemt aan de horizon een nog veel groter gevaar op: die van de synthetische media. Dat zijn afbeeldingen, stukken tekst, audio- of videofragmenten die zijn aangepast of zelfs helemaal gegenereerd door artificial intelligence (AI), kunstmatige intelligentie. Vaak wordt hiervoor ook de term ‘deepfakes’ gebruikt.
Detectiesoftware Schick: ‘Op dit moment zijn deepfakes al goed genoeg om mensen voor de gek te houden. Kijk maar eens op thispersondoesnotexist.com. Met elke klik kun je een nieuwe afbeelding van een niet-bestaand mens genereren, helemaal opgebouwd door AI’. Daarom wordt overal ter wereld detectiesoftware ontwikkeld om dit soort beelden van echt te kunnen onderscheiden, maar dat wordt steeds lastiger. Kijk maar eens wat voormalig president Barack Obama daar in deze video over heeft te zeggen.
Gordon Matthew Thomas Sumner, beter bekend als Sting, wist ondanks zijn wat beperkte zangkwaliteiten als frontman van The Police uit te groeien tot één van de iconen van de popmuziek aan het einde van het vorige millennium.
Ook na het snelle uiteenvallen van dit trio zou zijn ster nog lang blijven flonkeren aan het popfirmament. En onderstaande voorbeelden maken duidelijk waarom. Want als nummers als ‘It′s Probably Me’, ‘Fragile’ en ‘Wrapped around your finger’ worden gezongen door de allermooiste stemmen uit de popmuziek, is te horen hoe fantastisch deze Gordon Sumner is als componist. Hij hoort het in alle gevallen wat ongemakkelijk aan, maar beseft zich tegelijk dat een groter eerbetoon niet denkbaar is.
Britse soldaten putten tijdens de uitputtende Tweede Oorlog hoop en troost uit de liedjes van Vera Lynn. Amerikaanse soldaten kregen tien jaar later tijdens de oorlog in Korea wat vertroosting aangeboden toen ‘seksbom’ Marilyn Monroe ten tonele verscheen. Staakt het vuren!
Van die vierdaagse tournee langs de troepen verschenen op een Spaanse vintagesite prachtige kleurenfoto′s die ik nog niet eerder gezien had. En kennelijk de redactie van fashionblog Design You Trust ook niet, want daar werd de serie gretig overgenomen.
Monroe speelde tien shows in vier dagen in temperaturen van om en nabij de nul graden Celsius. Toch droeg ze niets anders dan een laag uitgesneden jurk. De troepen stonden versteld van de manier waarop ze met hen omging, met hen zong, danste en grappen maakte.
Hoewel ze volledig uitgeput was van de tour en er een lichte longontsteking aan overhield, vertelde ze later haar vriendin Amy Greene dat de Koreaanse tour echt een van de hoogtepunten van haar hele carrière was geweest. (bron: berichten uit het verleden)