NASA-astronaut Don Pettit deelde op 6 januari een video, waarop is te zien hoe het noorderlicht er uit ziet, gefilmd vanuit het ISS ruimtestation.
Hoe spectaculair ook; het is niet de eerste keer dat we dit adembenemende fenomeen vanuit de ruimte zichtbaar is. In 2021 maakte ESA-astronaut Thomas Pesquet een indrukwekkende foto van een aurora, en in 2023 deelden NASA-astronaut Josh Cassada en JAXA-astronaut Koichi Wakata eveneens prachtige beelden.
RTL-reporter Olaf Koens deelt op X dronebeelden waarop de immense verwoesting van Gaza-stad en omgeving te zien is. Geen enkel gebouw lijkt ongeschonden uit de strijd te zijn gekomen. Het zijn onwerkelijke beelden. Zelfs de doorgewinterde oorlogsverslaggever is even op zoek naar woorden. “Het gaat ieder voorstellingsvermogen te boven“, aldus Koens.
Het verlies van de wijk Palisades door de allesverwoestende branden in Los Angeles is ook een culturele ramp, schrijft Rob van Scheers, die er als biograaf van Paul Verhoeven regelmatig kwam. Hij neemt de lezers van de Volkskrant mee, van de eerste filmstudio tot de favoriete hangplek van beroemde kunstenaars.
“Het armageddon dat de Pacific Palisades trof, heeft zijn wijk geheel in as gelegd”, schrijft Van Scheers. Voor buitenstaanders is het een van de minder bekende wijken van Los Angeles, er komen maar weinig toeristen. En dat terwijl er ruim een eeuw cultuurgeschiedenis te vinden valt.
Vuur maakt einde aan Palisades
Eerst werd Malibu door de branden aangevallen, waar filmmakers en muzikanten als Robert Redford, James Cameron, Barbra Streisand en Beck wonen. De Hollywood Hills, thuishaven voor Sharon Stone en David Lynch. Maar de Palisades hadden het nog wel het zwaarst, de berichten op CNN klonken steeds somberder.
De Palisades – zoveel is inmiddels duidelijk – werden uiteindelijk het zwaarst getroffen. En zullen nooit meer hetzelfde zijn. Het grote witte houten Ranch House met 31 kamers vol memorabilia van de beroemde vaudeville-komiek en rodeoster Will Rogers (1879-1935) ging in vlammen op. complete artikel
Willem van Kooten, die onder zijn pseudoniem Joost de Draaijer bekend werd, is op 83-jarige leeftijd overleden. De kranten stonden er uitvoerig bij stil en dat is op zijn plaats. Van Kooten wordt door DJ’s van toen en nu ‘de Godfather van de Nederlandse radio’ genoemd. Dat klinkt bombastisch, maar niets is minder waar.
Het begon voor Van Kooten bij Veronica, een commerciële piratenzender die uitzond vanaf een schip dat net buiten de territoriale wateren lag. In die tijd werd de radio in Nederland nog gedomineerd door de sterk verzuilde omroepstichtingen, die keurige radio maakten, met maar weinig programmering voor jongeren.
In 1961 gaat Van Kooten als tekstschrijver werken bij de radiopiraat, maar al snel valt hij in als presentator. Revolutionair was de wijze waarop hij de plaatjes op piratenzender Veronica aan elkaar praatte. Onnavolgbaar snel, waarbij hij de zinnen af en toe in elkaar over liet lopen. Een volstrekt unieke stijl, waarmee hij zich onderscheidde van andere prominente Veronica DJ’s als Lex Harding en Rob Out.
Inspiratie uit Amerika
Inspiratie voor vernieuwing doet Van Kooten op in de Verenigde Staten, waar hij onder meer de Top 40 vandaan haalde, die op 2 januari 1965 voor het eerst werd uitgezonden. Ook het idee voor de horizontale programmering met vaste dj’s in blokken van twee uur komt uit Amerika. complete artikel
Voor wie het allemaal heeft gemist: hierbij een complete aflevering van het legendarische programma J.M.H.W. (‘Joost Mag Het Weten’), uitgezonden op de koude zondagavond van 14 november 1965. Het is niet minder dan drie kwartier nostalgisch radioplezier.
In elk geval één goed voornemen heb ik aan het begin van een nieuw jaar al ten uitvoer gebracht. Met het afsluiten van mijn X-account, kwam na dertien jaar een eind aan mijn getwitter. Een mini-statement, want zo actief ben ik niet op de sociale media. Dat blijkt wel, want door al die jaren heen zag ik alles bij elkaar 771 keer een aanleiding om via Twitter iets met de rest van de wereld te delen. Dat kan dus ook prima vanaf deze plek.
Als alternatief voor Twitter wordt overigens steeds vaker BlueSky genoemd. Het bestaat nog maar amper drie jaar en telt inmiddels zo’n 14 miljoen gebruikers. Jack Dorsey – mede-oprichter van Twitter – zit in de Raad van Bestuur.
Vooral uit nieuwsgierigheid heb ik direct maar een account aangemaakt. Eerste indruk: minder negativisme, kennelijk (nog) niet een speeltuin voor complotdenkers. Voor even lijkt de rust wedergekeerd, is de lucht weer blauw.
Verlost van Musk
Én – ook niet onbelangrijk – gelijk verlost van de geniale gevaarlijke gek Elon Musk, die Twitter in 2022 voor tientallen miljarden dollars overnam, waarna het bedrijf onder de nieuwe naam X in een vrije val belandde.
De rijkste man op aarde gebruikte dit jaar nog wat van zijn strooigeld om een stoel direct naast de Donald Trump te bemachtigen, wat nog gelukt is ook. En terwijl Trump nog aan zijn tweede ambtstermijn als president van de VS moet begínnen heeft de altijd ongeduldige Musk z’n aandacht alweer verplaatst naar de opmars van extreem rechts in Europa (zie fotocollage hierboven). Wat 2025 ook gaat brengen, sáái wordt het niet!
Branden zijn aan de orde van de dag in Los Angeles. Zo ging op 2e Kerstdag een vier verdiepingen tellend gebouw in vlammen op dat al tien jaar leegstond. Twintig daklozen die het verlaten pand als overnachtingsplek gebruikten kwamen met de schrik vrij. En toch ging het bericht over juist deze brand de wereld over.
Reden: het door brand verwoeste complex deed ooit dienst als hotel, waar de leden van The Doors, de groep rond de charismatische zanger Jim Morrison, zich lieten fotograferen voor de hoes van hun vijfde album Morrison Hotel.
De ster van Morrison was toen tanende. De sexy rockgod uit de begindagen was hij al even niet meer. Hij gebruikte massa’s drugs, liet zijn baard groeien en was – getuige foto’s uit die periode – inmiddels ook flink aangekomen.
Morrison Hotel – een album over liefde, existentialisme, geweld en Amerika – werd een comeback om in te lijsten. The Doors verkochten ineens meer dan een miljoen lp’s in drie dagen tijd.
De receptionist
Hoesfotograaf Henry Diltz op Facebook. „Reizigers en dronkaards konden daar hun roes uitslapen, voor maar 2,50 dollar per nacht. Dat prachtige raam in de gevel met de rode letters Morrison Hotel was mijn favoriete deel van het hotel”. Alleen: de receptionist had helemaal geen zin in een fotoshoot met een paar omhooggevallen rockgoden.
Na wat foto’s te hebben geschoten voor het raam, renden ze – toen ze zagen dat de receptionist verdwenen was – naar binnen, ploften ze neer voor het raam en kon Henry zijn werk doen. „Ik heb één filmrolletje kunnen opmaken, waarna we werden gevraagd te vertrekken”, vertelde hij daar eerder over.
Op sociale media smeken fans ondertussen – bijna 55 jaar later – om een restauratie van het gebouw. Bijzonder niet? Anderen willen dat de etalage, met de iconische letters, bewaard zal worden en ondergebracht zal worden in een museum. Ook Henry Diltz hoopt op een herstel. „Het is zo’n historische plek, een historische naam”, zei hij. „Ik hoop dat het niet verdwijnt.” complete artikel
De Iraanse zangeres Parastoo Ahmady is opgepakt omdat ze zonder hijab een optreden gaf. De 27-jarige baarde opzien met het concert op YouTube, waar zij tegen de geldende kledingvoorschriften in géén hoofddoek droeg. Er hebben tot nu toe 1,7 miljoen mensen naar de video gekeken. Ahmady wordt in de reacties veelvuldig geprezen voor haar moed, schrijft Deutsche Welle.
De advocaat van de zangeres, Milad Panahipour, weet nog altijd niet waar ze wordt vastgehouden. “Helaas weten we niet wat de aanklachten zijn tegen mevrouw Ahmady en wie haar heeft gearresteerd.” Ook twee van de muzikanten van Ahmady zijn opgepakt.
De weerzin tegen de strenge kledingvoorschriften in Iran zijn de afgelopen jaren gegroeid. In 2022 vonden er massale protesten plaats nadat de religieuze zedenpolitie de 22-jarige Jina Mahsa Amini had doodgeslagen omdat ze haar hijab niet op de juiste manier droeg.
Bronartikel
Het was op een verjaardag dat ik aan de praat raakte met één van mijn ooms. Dat was makkelijk omdat ie net als ik zo van ‘goede muziek’ hield. Zo vertelde hij dat ie in elke stad die hij bezocht en waar hij een platenzaak zag, naar binnen ging om te vragen of zij ook ‘The African Beat‘ van Art Blakey in huis hadden. Dat heeft hij jaren zonder resultaat vol gehouden.
Ik had toen net het internet ontdekt en pochte dat je daar alles kon vinden en kopen. Voor alle duidelijkheid: het was vér voor de dagen van Amazon en Bol.com en ook de zoekmachines van Google moesten nog uitgevonden worden.
Maar belofte maakt schuld. Via AltaVista, een pre-historische voorloper van Google, kwam ik in contact met een lokale jazzliefhebber in Canada, Reggie Harrison, die mij – of liever gezegd mijn oom – wel wilde helpen.
Tot mijn grote verrassing kreeg ik op 7 maart 1999 een reactie op mijn mail.
Omdat ik álles bewaar kan ik die zelfs hier nog laten zien. Reggie schreef:
Lang verhaal kort: die Art Blakey-CD belandde vanuit Japan via Canada in mijn brievenbus en van daaruit bij mijn favoriete oom. Het was toen wel duidelijk: mooie tijden waren aangebroken!
Een kwart eeuw later is mijn oom er niet meer. Bij zijn uitvaart vertelde één van zijn dochters dit verhaal. En na een gepaste herdenkingsstilte klonk de meest verrassende muziek die ik ooit op zo’n oer-Hollandse begrafenis hoorde.
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén