Elke keer wanneer ik de etalage van de kleurrijke modezaak Art & Casey aan de Korte Poten in Den Haag passeer, gaan mijn gedachten bijna vijftig jaar terug. Terug naar de zwartbeelden van het WK-allround schaatsen op 11 en 12 februari 1967 op de buitenbanen in Oslo, Noorwegen.
Ik maak me geen illusie: de oprichters van de trendy modeketen zullen anno 2025 geen idéé hebben van die associatie. Ik ben oud en zij te jong. Maar Art &Casey klinkt als…
Een studente in Dublin voert actie om een vermaard standbeeld van een vrouw te beschermen tegen al te grijpgrage voorbijgangers. Het gaat om het beeld van Molly Malone, een legendarische en veelbezongen vrouw die ooit vanuit een kruiwagen mosselen en kokkels zou hebben verkocht in de Ierse hoofdstad.
Onduidelijk is of Molly Malone echt heeft bestaan. Maar volgens een volksoverlevering brengt het geluk om haar borsten aan te raken. En er zijn zoveel mensen die dat doen, dat de borsten opvallend glanzen.
De 23-jarige studente Tilly Cripwell eist nu dat Malone op een hogere sokkel wordt gezet. “Het is zó verkeerd dat dit icoon wordt gereduceerd tot haar borsten”, zei Cripwell in een radio-uitzending van de BBC. “Dit raapt mij diep.” Het stadsbestuur reageert welwillend. Toeristenbedrijven moeten bezoekers voortaan adviseren de handen thuis te houden. complete artikel
De geschiedenis van Molly Malone gaat volgens historisch onderzoek meer dan driehonderd jaar terug. Aan het eind van de 19e eeuw duikt haar naam op in de het lied ‘Cockles and Mussels’. Het nummer wordt inmiddels beschouwd als het officieuze volkslied van de stad Dublin.
Meer dan vis
In 1988 heeft Molly een standbeeld gekregen in Grafton Street naar aanleiding van het duizendjarige bestaan van de stad Dublin. Het beeld heeft voor de nodige controversie gezorgd. Door de prominent aanwezige borsten is ook het beeld ontstaan dat Molly Malone – of ze nou echt bestaan heeft of niet – meer dan alleen maar vis verkocht op de markt.
Luistertip: Er bestaan honderden uitvoeringen van het nummer. Op het onvolprezen album ‘Sean-Nós Nua’ (2002) staat de allermooiste versie van Molly Malone:
Opzetje of niet: het was pijnlijk om te zien hoe een president in oorlogstijd live tijdens een persmoment in het Witte Huis plots zo onbehouwen werd aangevallen door het ambitieuze hulpje van president Trump. Het is kennelijk de nieuwe manier van politiek bedrijven. Alles is daarover gezegd.
Mij trof vooral deze foto die zaterdag, ruim een dag na dat ongekende ‘bloedbad’ in Washington, werd gemaakt. Dan is de Oekraïense president Volodymyr Zelensky inmiddels alweer in Londen. Weg uit dat knotsgekke Amerika. Terug in de beschaafde wereld.
Dat straalt althans deze (geweldige) foto hierboven uit. Gemaakt door het persteam van Zelensky. Daarin zitten overigens meerdere collega’s met wie Zelensky nog maar een paar jaar geleden als acteur samenwerkte voor de tv-serie ‘Servant of the People’. Met veel gevoel voor het juiste beeld, komt hun media-ervaring nu natuurlijk goed van pas.
Nooit, maar dan ook nooit, hebben de oud-collega’s van de acteur Zelensky kunnen vermoeden dat zij door hun werk aan die succesvolle TV-serie in deze rauwe politieke realiteit zouden belanden.
Jullie hebben het misschien niet doorgehad, maar zo rond het einde van de zomer van 2024 ging er een schatkist open. Althans, voor muzieknerds met een hang naar nostalgie. Ergens in de krochten van poppodium Paradiso in Amsterdam dook een stapel harde schijven op, met daarop de opnamen van meer dan duizend optredens die in de periode 2000-2009 in de vermaarde concertzaal hebben plaatsgevonden.
Sindsdien verschijnen die opnamen mondjesmaat op YouTube, een paar per week. Daardoor kunt u nu in verrassend goede geluidskwaliteit de liveshow van de Black Eyed Peas uit 2004 terugkijken, of The War on Drugs in 2008 in de kleine bovenzaal, nog met hun oude gitarist Kurt Vile, en – waar ik mooie herinneringen aan bewaar – het concert van de B52’s uit hetzelfde jaar in de Grote Zaal.
Zo’n beetje ieder optreden in de Amsterdamse zaal begin deze eeuw werd opgenomen. Door het hele pand ligt bedrading en hangen camera’s. Er zat zelfs een regiestudio in het pand. Dat kwam door het enthousiasme en de eigenwijze vastberadenheid van vooral één man: Justin Kniest.
Kniest werkte destijds voor Paradiso en werd gegrepen door de gloednieuwe mogelijkheid om beelden en geluid online te delen met wie het maar zien en horen wilde. ‘Eigenlijk is het zonde dat als een band maar één avond in Paradiso stond, dat optreden alleen de vijftienhonderd mensen in de zaal bereikte, en dat was het dan’, zegt Kniest. complete artikel
Geen stromend water, niet zelden stroomonderbrekingen, een vervallen huisje en soms dagenlang slecht weer. En dat een half jaar lang, op een onbewoond eiland voor de Ierse westkust. Een pasgetrouwd Iers-Amerikaans stel omschrijft het als een droombaan. „We zullen genieten van de zonsondergang.” bronartikel
De Ier James Hayes en zijn Amerikaanse echtgenote Camille Rosenfeld zijn uitgekozen om tussen 1 april en 30 september op het onherbergzame Great Blasket-eiland te wonen. Hun taak bestaat uit vier vakantiehuisjes onderhouden en dagjesmensen te voorzien van koffie.
De huisjes zijn opgetrokken naast stenen ruïnes van wat tot de jaren vijftig nog een dorp was. De Ierse overheid besloot de bewoners uiteindelijk te evacueren omdat het te desolaat bleek.
Het weer op Great Blasket is niet te onderschatten. Meer regen dan zon is de regel. Als het weer omslaat, gaat de gierende wind wild te keer, komt de regen met bakken uit de hemel en krijgt het witte strand krachtige golven over zich heen. Iets wat James en Camille niet afschrikt. „Great Blasket biedt een kans om eenvoudiger te leven.”
Ooit begonnen als actrice, kennen latere generaties Jane Fonda vooral als fitness-goeroe. Maar als rode draad loopt door haar hele lange leven – ze is inmiddels 87 jaar – haar politieke activisme.
Dat was in 1975 al zo, toen ze sprak op een Vietnambijeenkomst in Nijmegen (zie foto hierboven). Afgelopen week, ruim een halve eeuw (!) later ontving Jane Fonda in Los Angeles van de acteursvakbond Screen Actors Guild een ‘Life Achievement Award. Dat was in dezelfde maand dat Donald Trump voor de tweede keer aantrad als president van de Verenigde Staten.
Het heilige vuur
Bij aanvaarding van die prijs hoorde uiteraard een toespraak (de ‘Acceptance Speech’), waarvoor de inmiddels hoogbejaarde Fonda in voorzichtige, maar zekere passen het podium betrad.
De vraag was of er nog iets van dat ‘heilige vuur’ over was. Het antwoord op die vraag liet niet lang op zich wachten.
AI-expert Hendrik van Zwol (40) heeft weinig bewegend beeld uit zijn kindertijd, en bracht daarom zijn eigen kinderfoto’s tot leven met AI. “De video’s lijken net echt. Ik werd erdoor geraakt.”
Peuter Hendrik die door de sneeuw loopt, in een kartonnen doos op de bank beweegt, kleine Hendrik op een fietsje – hij draait de camera de rug toe. Althans: zo lijkt het. Want: er was helemaal geen filmcamera in de buurt.
“Ik ben een enorm liefhebber van AI”, vertelt Van Zwol. Hij deelde het resultaat op LinkedIn, samen met een do-it-yourself-uitleg. De reacties erop zijn wisselend. Sommigen reageren meteen dat ze dit ook willen doen, anderen benadrukken dat ze het ‘eng’ vinden, of misleidend.
“Het is misschien ook een kwestie van wennen”, zegt Van Zwol erover. “Toen de fotografie ontstond, vonden veel mensen dat ook eng. Want ze waren alleen schilderijen gewend. Ik denk dat het vooral belangrijk is goed geïnformeerd te zijn over de voordelen van AI, maar ook de nadelen.”
Het legendarische, 160 jaar oude chocolademerk Droste heeft de productie gestaakt. De fabriek ligt stil en de 27 medewerkers hebben hun ontslag gekregen.
De problemen bij Droste spelen tegen een achtergrond van spectaculair gestegen prijzen voor cacao. ING-econoom Thijs Geijer zegt: „Op de wereldmarkt is cacao in een jaar tijd 100% duurder geworden tot wel $10.000 per ton chocolade. Dat zie je terug in prijsstijgingen van 40% (Albert Heijn) tot 60% (Jumbo) voor de chocolade-eitjes die nu al in de winkels liggen.”
Polygoon Bioscoopjournaal
van 19 januari 1946
Bron: Open Beelden
Droste begon in 1863 in Haarlem met het maken van chocoladepastilles en cacaopoeder. Later kwam er een fabriek aan het Spaarne. Mede door uitgekiende marketing werd Droste een wereldmerk.
De beroemde afbeelding van de verpleegster die op een dienblad een pakje Droste met een beeltenis van zichzelf draagt, is bekend geworden als ’Droste-effect’.
In de jaren ’90 werd de productie verplaatst naar een fabriek in Vaassen. Op YouTube is te zien dat de productielijn enkele jaren geleden nog helemaal werd vernieuwd. Het is niet bekend of er nog iets met de beroemde merknaam zal gebeuren. bron
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén