NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Fris uit IJsland

Björk werd geboren op 21 oktober 1966 in de hoofdstad van IJsland, Reykjavik. Op Design You Trust staan een paar geweldige vroege portretten van Björk die zijn gemaakt door fotograaf Herb Ritts in 1989, toen ze nog in de Sugarcubes zat. Ritts was een Amerikaanse fotograaf die veel grote sterren heeft gefotografeerd. Er werd over hem gezegd dat hij de mannen en vrouwen die hij voor zijn lens had ‘als goden’ maakte.

Halverwege de jaren tachtig veranderden de Sugarcubes van onafhankelijke IJslandse excentriekelingen in, volgens sommigen, de beste band sinds de Smiths. Na zes jaar van wisselend succes besloot Björk de groep te verlaten. “Ik besefte dat het nu of nooit was. Óf ik neem al die nummers op die al jaren in mijn hoofd rondzweven, want anders komt het er niet meer van”. En dat heeft de wereld geweten. Haar muzieklabel One Little Indian deelde in 2003 mee dat Björk wereldwijd meer dan 15 miljoen albums heeft verkocht.

Een gitzwart strandliedje

In Italië was de dood van zanger-producer Carmelo La Bionda groter nieuws dan hier het overlijden van Vader Abraham. La Bionda speelde dan ook een sleutelrol in de ontwikkeling van de wereldwijd bekend geworden Italo disco. Zijn grootste successen beleefde hij als producer van Righiera’s Vamos A La Playa, dé zomerhit van 1983. Een zonnige, onbezorgde dansplaat met een duister kantje.

Daarover vertelde Arthur Weststeijn afgelopen zondag in het onvolprezen radio-programma OVT (Radio1). Het was begin jaren tachtig en jongeren probeerden te ontsnappen aan de angst voor een atoomoorlog. In Nederland scoorde Doe Maar hun eerste nummer 1 hit met De Bom.
Vamos A La Playa (‘Laten we naar het strand gaan’), klinkt bedriegelijk als een vrolijke strandhit, maar behandelt dezelfde thematiek als Doe Maar’s hit uit diezelfde doemperiode.
Zo zingen de Itanianen Stefano Righi en Stefano Rota (vreemd genoeg in het Spaans):

Laten we naar het strand gaan
De bom is ontploft
De straling roostert
En kleurt blauw

De nu redelijk amateuristisch ogende clip bij het nummer werd niet toevallig opgenomen in Spaanse streek Palomares, waar in 1966 een B-52 met vier atoombommen aan boord crashte. Op het strand inderdaad.

Er is op internet nog een demoversie van Vamos A La Playa te vinden die Righi – toen nog onder de naam Johnson Righeira – twee jaar eerder (in 1981) opnam. Daarin klinkt het nummer veel duisterder dan in de later zo succesvolle bewerking van producer Camela La Bionda.

Hier te beluisteren op YouTube

Niet zo verwonderlijk, want behalve een liefhebber van Italiaanse pop was Stephano Righi ook fan was van electro en new wave. In zijn versie klonk Vamos a la playa als een kruising tussen Kraftwerk en Depeche Mode. Minder hitgevoelig, maar het past beter bij een nummer dat het einde van al het leven op aarde aankondigt.

Zie ook:
Carmelo La Bionda maakte van Vamos a la playa een vederlichte zomerhit met een sinistere boodschap
‘Vamos A La Playa’: Cover Songs Uncovered

Ik zeg: Trump-Obama

De media berichten vandaag over de ‘grote aankondiging’ waarmee de voormalige president van Amerika, Donald Trump, op 15 november komt. Algemeen wordt aangenomen dat hij dan officieel bekend maakt een nieuwe gooi te gaan doen naar het presidentschap in 2024. “To make America great again.”

Ondertussen gaat op sociale media dit filmpje rond van een campagne voerende Barack Obama, nog zo’n illustere ex-president. Het filmpje wordt her en der voorzien van smeekbedes als ‘Bring him back!!’

Ik zeg: waarom niet? Handschoenen uit. De race om het presidentschap in de VS als een kooigevecht voor oude mannen.

De Zuilen der Schepping

De Hubble maakte mooie plaatjes, maar ze vallen in het niet bij de prestaties van de James Webb-telescoop. Die deed de iconische foto van de Pillars of Creation nog eens dunnetjes over.

Deze Zuilen der Schepping maken deel uit van de Adelaarsnevel die zich op 6500 lichtjaar van de aarde bevindt. De Hubble kiekte het fenomeen voor het eerst in 1995 en toen beter in 2014. James Webb weet met infrarood veel meer details vast te leggen, zoals de rode vlekken, die jonge sterren voorstellen.
Lees hier het complete artikel

Zie ook: Webb Reveals New Details in Pillars of Creation (NASA)

Eind oktober. Frankrijk puft

https://twitter.com/FrankRenout/status/1585150208601907206
Zullen we het over de klimaatverandering hebben?

Het verdriet van Carly Simon

Carly Simon (77), die vijftig jaar geleden in Nederland haar eerste top-10 hit scoorde met You’re So Vain, leeft momenteel in een nachtmerrie. De Amerikaanse singer-songwriter, heeft in een week tijd afscheid moeten nemen van haar twee zussen. Broadway-componist Lucy Simon (82) overleed donderdag aan borstkanker, terwijl operazangeres Joanna Simon (85) een dag eerder stierf aan de gevolgen van schildklierkanker.

Lucy stapte begin jaren zestig de wereld van showbizz binnen, wanneer zij met haar vijf jaar jongere zusje Carly het folkduo The Simon Sisters vormde. De twee nemen in 1964 zelfs een single op, Wynken, Blynken & Nod, die in thuisland Amerika een bescheiden hitje werd.

In de jaren die daarop volgen zou Carly uitgroeien tot een van de meest succesvolle singer-songwriters van de jaren zeventig, met hits als Nobody Does It Better, Coming Around Again, Anticipation en haar lijflied You’re So Vain – waarover nog altijd wordt gespeculeerd wie nou die mysterieuze man in het nummer is, waarover zij zingt. Misschien wel de man die in het achtergrondkoortje is te horen: Mick Jagger.

David Bowie, de ziener

Het voert wat te ver om de overleden pop-icoon David Bowie nu ineens als een visionair te gaan beschouwen. Feit blijft dat hij al aan het eind van de vorige eeuw door had dat het internet voor grote maatschappelijke veranderingen zou gaan zorgen. Bijna 25 jaar na het opmerkelijke BBC-interview zitten we allemaal opgesloten in onze eigen informatie-bubbels en worden we dag-in dag-uit gemanipuleerd met nepnieuws.

„Wat internet gaat aanrichten in de samenleving, positief en negatief, zal onvoorstelbaar groot zijn. Ik denk dat we op de drempel staan van iets spannends maar ook angstaanjagends.” BBC-journalist Jeremy Paxman vond dat spookbeeld van Bowie duidelijk een tikkie overdreven en zei: „Het is toch maar gewoon een andere manier van informatievoorziening?” Bowie, met een cynisch lachje: „Nee, de inhoud en de vorm van content gaat zó anders worden. Het gaat onze ideeën over wat media zijn compleet vermorzelen.”

Wereldsterren in wording

Ja, dit zijn Frank Rijkaard en Ruud Gullit, voorjaar ’76, met hun teamgenoten bij de Amsterdamse volksclub DWS. In het zwart-blauw gestreepte tenue van hun club Door Wilskracht Sterk, onder het doel, voor het maken van een elftalfoto. Zij werden wereldvoetballers, de rest niet.

‘Rudi’ Gullit is in het seizoen ’75-’76 bij DWS komen spelen, dat bekend staat als kweekvijver van Amsterdams talent. De aanvoerdersband is meteen voor hem. De Jordanees is fysiek én verbaal sterker dan de meeste arbeiderskinderen uit Amsterdam-West, waar de teams van DWS in die jaren uit zijn opgetrokken.
Gullit is niet de enige speler in het team die de aandacht trekt van scouts. Zijn vriendje Franklin – ‘Frènk’ – Rijkaard is stiller maar technisch beter. Met hun imposante postuur steken de twee met kop en schouders boven de rest uit. Letterlijk, zo is te zien op een korrelige zwart-witfoto van het team die decennialang in de kantine van DWS heeft gehangen, als eerbetoon aan de twee internationale sterren die de club voortbracht.
Hoe langer je naar de foto kijkt, hoe meer vragen er opkomen. Wie zijn die andere jongens? Wat is er van hen geworden? En hoe kijken ze terug op de tijd waarin ze speelden met het talentvolle duo? NRC Handelsblad ging op onderzoek uit. En dat leverde een fascinerend verhaal op.

Pagina 35 van 113

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén