Vaarwel aan onze eigen Adele

2013-07-01 17:17:20 AMSTERDAM – Adele Bloemendaal tijdens de uitreiking van de Johan Kaart Prijs 2013 aan Paul Groot. De prijs wordt jaarlijks toegekend aan een persoon die een opmerkelijke prestatie op het gebied van theateramusement heeft geleverd. ANP KIPPA ROBIN VAN LONKHUIJSEN

Afgelopen weekend sprak ik een generatiegenoot die het overlijden van Adele Bloemendaal op gelijke hoogte zette met de dood van George Michael. Zo had ik het nog niet bekeken.
Maar ze had wel een punt. Want ook Adele Bloemendaal was voortdurend op de achtergrond van mijn leven aanwezig. Zo heb ik deze TeleVizier destijds nog in mijn handen gehad. Het media-aanbod was toen nog overzichtelijk, en dus kwam je op zoek naar televisie-vertier nogal snel hier uit op.

Daarnaast herinneren we ons natuurlijk allemaal haar carnavalskrakers. In 1972 was het voor de eerste keer ‘prijs’ toen ze ‘Wat heb je gedaan Daan?’ de top 10 in zong. Het jaar daarop volgde ‘Hallelujah Kameraden’. Met ‘Zallemut Nog Een Keertje Overdoen’ bereikte ze net niet de Top 10. Het nummer eindigde op positie 12. ‘Een lijster in de la’ was in 1975 haar laatste carnaval-hit.

Vergeet even het carnaval. Ik zal er in navolging van al die andere Tributes aan onze eigen Adele niet naar verwijzen. Ik ben gaan zwerven op m´n server en stuitte op De Bokken en de Schapen, geschreven in de jaren zeventig door Jan Boerstoel, gloedvol gezongen door La Bloemendaal.
En uh… angstig actueel

Het is allang weer afgelopen met de Praagse lente
En god beware me voor Chileense tegenargumenten
De knoet kan rood of zwart zijn
Maar de knoet wil altijd slaan
De dictatuur maakt links en rechts dezelfde kortemetten
Met ieder die zich tegen zijn dictaten durft verzetten
Stel nou eens dat er hier een komt, hoe zal het hier dan gaan
Stel nou eens dat er hier een komt, hoe zal het hier dan gaan
Wie waagt zich dan aan een protest
En wie blijft zich vergapen
De goeden en de kwaden
De bokken en de schapen

Wanneer zo′n dictatuur hier in dit land ooit huis zal houden
Wie moet ik dan gaan vrezen en wie kan ik nog vertrouwen
En zegt het dan nog wat, zoals ik nu de mensen ken
De protesteerders, zullen die dan ook hun stem verheffen
De verontrusten, zullen die dan ook het kwaad beseffen
Wat weet ik van degenen door wie ik omgeven ben
Wat weet ik van degenen door wie ik omgeven ben
Wie staat dan juichend langs de kant
En wie grijpt naar een wapen
De goeden en de kwaden
De bokken en de schapen

En dan hoe zal het gaan
Met wie mij lief zijn in de dagen
Zal mijn familie mij nog op visite durven vragen
Of liever maar niet thuis zijn als ik langs kom onverwachts
Zullen mijn beste vrienden mij, zo nodig wel verbergen
Of zullen zij me vragen zoveel niet van hen te vergen
Zal ik naast iemand nog wel hardop durven dromen ′s nachts
Zal ik naast iemand nog wel hardop durven dromen ′s nachts
Wie wordt van zijn bed gelicht en wie mag blijven slapen
De goeden en de kwaden
De bokken en de schapen

Wat weet ik trouwens van mezelf
Ik durf niet eens voorspellen
Of ik dan zelf bereid zal zijn om mij teweer te stellen
Als daar gevangenisstraf op staat
Vernedering en pijn
Zal ik dan kunnen zwijgen als ik iets niet prijs wil geven
Zal ik dan kunnen sterven als ik graag wil blijven leven
Zal ik dan moed voldoende hebben om niet laf te zijn
Zal ik dan moed voldoende hebben om niet laf te zijn
Om niet laf te zijn
Wie zullen dan de jagers zijn en wie zijn dan de prooien
De bokken en de schapen
De levende en de dooien

      De bokken en de schapen

Hier is je wereldradio

Ik ben altijd gefascineerd geweest door radiogolven van veraf. Zo herinner ik me hoe ik ooit bij zonsondergang – de ideale atmosferische omstandigheden voor middengolf-radio – met mijn transistor de duinen van Viareggio in wandelde en een paar krachtige flarden opving van een uitzending van Radio Veronica, de toenmalige piratenzender die op 192 meter uitzond. ‘Oei Oei’ van Jan Boezeroen schalde even kort door het Italiaanse duinlandschap.

Daarna ben ik me gaan verdiepen in korte golf-radio. Een spectaculaire antenne op het dak van het flatgebouw waar ik woon herinnert aan die periode. Al die antennes; het hoeft allemaal niet meer. Tegenwoordig luisteren we veel eenvoudiger naar alle radiozenders ter wereld en de meest eenvoudige/aantrekkelijke manier is via Google Earth – met dank aan de deels Nederlandse bedenkers.

De naakte Aarde
De kaart wordt opzettelijk zonder land- en plaatsnamen gepresenteerd. Ook landsgrenzen, waar je je met één muissleep overheen beweegt, zijn niet gemarkeerd. “Ons idee was de radio die over grenzen heen gaat”, aldus ontwerper Jonathan Puckey. “We namen de naakte Aarde als basis en projecteerden daar zenders op”.

Het werkt als volgt: je scrollt met je cursor over de kaart en krijgt direct live zenders te horen die vanaf die locatie uitzenden. Of dat nou in Lekkerkerk, Moskou, Cheongju of één van de andere 3819 steden is. Het is eigenlijk de hedendaagse digitale variant op de aloude TUNING knop, die je via een landschap van ruis van de ene naar de andere zender brengt. Verslavend!

Luistertip: http://radio.garden/

Mevrouw Slotbol is blij met Radio5

Misschien is Goudmijn, een programma op NPO Radio5, wel het leukste programma van Nederland. Zo zat onlangs mevrouw Slotbol in de uitzending. Omdat presentator Stefan Stasse Slotbol gewoon een leuke naam vond. En mevrouw Slotbol bleek ook een leuke mevrouw. Ze woont na een hersenbloeding weer thuis, bij haar dochter en als I saw you van Seemon & Marijke uit de radio klinkt is het leven perfect, vertelde ze.

In 1972 haalde het nummer van Seemon & Marijke nét geen nummer 1 notering in de Top 40, want nummer twee. Eerlijk gezegd waren Simon Posthuma en Marijke Koger – hun échte namen – toen veel beroemder in Amerika. Ze werden in 1966 ontdekt door een fotograaf tijdens een verblijf in een commune op Ibiza. De foto’s van de kleding werden gepubliceerd in The Times en ze begonnen gezamenlijk een ontwerp-studio in London. En met groot succes! Zo waren ze onder andere verantwoordelijk voor de kleurrijke kleding van The Hollies op hun album Evolution, de kleding en hoesontwerp van The Move’s debuutalbum en de toneelkleding van Procol Harum en Cream, evenals diverse hoesontwerpen. Maar wellicht veel bekender is de kleding, ontwerpen en decoraties voor The Beatles in 1996 en 1967 en de muurschildering voor de musical Hair op Broadway.

Bovendien maakten ze twee (psychedelische folk) elpees; één als het The Fool-collectief en één als duo Seemon & Marijke. Het laatste album, Son Of America, werd geproduceerd door Graham Nash en bevatte gastbijdragen van Rita Coolidge, Joni Mitchell en Booker T. Jones. Dit album bevatte de single I Saw You, dat in 1971 een (inter)nationale hit werd. Uit hun hippiehuwelijk vloeide trouwens ook bedoeld/onbedoeld een kind voort. Hun zoon vertegenwoordigde ons land recent op het Songfestival. Zijn naam: Douwe Bob.

      Seemon Marijke - I Saw You

Honderd YouTube Tips

Omdat ik nou eenmaal van ronde getallen hou. Op 27 april 2013 ben ik begonnen met het ‘bookmarken’ van YouTube filmpjes die ik wil bewaren om nog eens terug te zien. Ik doe dat spaarzaam en mijn lijst van favorieten bereikte onlangs de 100ste verwijzing. Omdat ik nou eenmaal van ronde getallen hou, bied ik hierbij mijn complete door de jaren heen verzamelde lijst aan. 

Holland Romance: Ard Schenk en Bonnie St. Claire

Kan iemand mij uitleggen waarom Take your Time van Sam Hunt – ik noem maar een dwarsstraat hoor – wél een plek heeft gekregen in de Top 2000 en I won′t stand between them, een monument uit de geschiedenis van de Nederlandse Popmuziek, in geen velden of wegen is te bekennen? Misschien wel het beste nummer dat Peter Koelewijn ooit geschreven heeft en het was waarschijnlijk ook nooit dát succes geworden als iemand anders dan Bonnie St. Claire het had gezongen.

Het is 1970. MTV bestond nog niet en dus werden er nog geen gelikte videoclips gemaakt ter ondersteuning van de hits die je op de radio hoorde. We moesten het in die tijd doen met Ad Visser bij de Avro. Geen idee welke genius het script heeft bedacht voor het bizarre, drie minuten durende filmpje dat voor TopPop is gemaakt. Daarin figureert Ard Schenk (!) als droogschaatser. De liefde spát drie minuten lang van het scherm. Andere Tijden Sport zette het filmpje gelukkig online, in de aanloop naar een uitzending over Ard en Keessie.

Hoe de Tee Set Amerika veroverde

In het voorjaar van 1970 gebeurde er iets bijzonders in de Amerikaanse hitparade. Ineens braken drie tot dan toe volstrekt onbekende popgroepen uit Nederland door. De George Baker Selection uit de Zaanstreek haalde met nota bene hun allereerste singletje ‘Little Green Bag’ direct een Top 30-notering in de VS. Kort daarvoor, op 31 januari 1970, bereikte Shocking Blue uit Den Haag met ‘Venus’ het hoogste haalbare, een nummer 1-notering in de Billboard Hot 100. Een beetje in de schaduw van dat succes, leverde de Tee Set uit Delft, met het toch verre van Amerikaans klinkende ‘Ma Belle Amie’, misschien nog wel de meest onwaarschijnlijke prestatie. Zes weken na Shocking Blue bereikte The Tee Set de nummer 5 positie in de Amerikaanse hitparade, wat in Nederland zelf niet was gelukt. De internationale muziekpers sprak over een ‘Dutch Invasion’. Wat was hier aan de hand?

Helaas is nog niet alles terug te vinden, zoals bijvoorbeeld de Billboard van 31 april 1970 als bewijs. Wel de hitlijst van WSNY, een bekend radiostation uit Columbus, Ohio van twee dagen daarvoor. Zie daar The Tee Set uit Delft staan tussen The Beatles, Simon & Garfunkel, Santana, John Lennon en de Jackson Five.
Nogmaals: wat was hier aan de hand?

Het antwoord is te zien op deze foto. Rechts staat zanger Peter Tetteroo, links Jerry Ross. Onthou die naam. Een gewiekste zakenman. Op de site van Harry Knipschild herinnert wijlen Tetteroo zich:

Ten tijde van ‘The Magic Lantern’ vertoefde in Zwitserland ene Jerry Ross en hij hoorde over de radio het nummer ‘Ma Belle Amie’. Jerry is direkteur van de agressief werkende Amerikaanse platenmaatschappij Colossus. Jerry spitste bij het horen van deze hit onmiddellijk de oren. Hij kwam erachter dat het een plaat uit Nederland was en hij greep de telefoon.

Verderop in het interview opnieuw Peter Tetteroo:
Hij belde met alle platenmaatschappijen hier, maar kwam geen stap verder. Uiteindelijk belde hij Veronica waar Jan van Veen de hoorn van de haak nam. Jan heeft het toen voor ons gemaakt. Hij zwoor over de telefoon, dat wij een absolute topgroep waren, dat wij hit na hit maakten, kortom hij en niemand anders zette Amerika op het spoor van wat nu in Amerika ‘the sound of the seventy’s’ wordt genoend. Een tijdje later, in Hamburg, hoorde Jerry Ross weer een nummer over de radio waar hij de oren voor spitste: ‘Venus’. Ook Shocking Blue moest eraan geloven. In Amerika heeft Jerry Ross echter eerst alle krachten gewijd aan ‘Venus’ zodat Shocking Blue de primeur had in Amerika.

Voor wie geïnteresseerd is: lees dit verhaal vooral door op de site van Harry Knipschild. Behalve een maniakale platenbaas spande Jerry Ross in de jaren zeventig van de vorige eeuw kennelijk voor zijn eigen LP ook nog de wereldberoemde orkestleider Claus Ogermann voor zijn karretje. Een plaat met 21 evergreens uit de popmuziek, vol ergeniswekkende Amerikaanse muzak. Maar wél met ‘Venus’, ‘Little Green Bag’ én ‘Ma Belle Amie’!

      The Dutch Invasion

FC Barcelona geeft beelden van piepjonge Messi vrij

Je hoeft niet van voetbal te houden om onder de indruk te raken van niet eerder gedeelde beelden die FC Barcelona rond de kerst heeft vrijgegeven van een voormalige jeugdspeler van de club. Op zich is dat niet niet eens zo bijzonder, behalve dat het hier gaat om beelden van een jongen die zou uitgroeien tot één van de allerbeste voetballers ooit. Lionel Messi kwam al op zijn dertiende naar de Spaanse club en ging er nooit meer weg. In deze video zie je dat ook de piepjonge Messi op het veld al volstrekt onnavolgbaar was. Zoals iemand in de reacties op het inmiddels door bijna drie miljoen liefhebbers bekeken filmpje het treffend zegt: ‘De montage van dit filmpje gaf mij een epileptische aanval. Het gaat nu weer beter, dank u.’

The making of Lionel Messi

Albumhoezen als make-up

De vinyl-revival heeft natuurlijk ook alles te maken met de herwaardering voor de stijlvolle manier waarop muziek in vroeger tijden werd verpakt. In mijn huiskamer komt dat tot uiting in de vorm van negen albumhoezen die letterlijk ingelijst aan de muur hangen. Natalie Sharp gaat nog een stapje verder. Deze Britse make-up artieste gebruikt haar gezicht als canvas voor een levende tentoonstelling van vijf legendarische platenhoezen. The Human League - Dare

Dare – The Human League

Joy Division - Unknown Pleasures

Unknown Pleasures – Joy DivisionNirvana - Nevermind

Nevermind – Nirvana

Talking Heads - Remain in Light

Remain in Light – Talking Heads

The Velvet Underground - The Velvet Undergound & Nico

The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico