Auteur: admin

Nadat de CD stormenderhand de huiskamers had veroverd (1983-1985), zette Nederland massaal z’n oude elpees en singletjes bij het grof vuil. Of in het gunstige geval ergens in een donkere hoek op zolder. Afgelopen week kreeg ik de bestofte verzameling van een mij onbekend echtpaar uit Godlinze in de schoot geworpen. Zij hebben niet de behoefte gevoeld om hun eigen muzikale herinneringen mee te verhuizen.

Al luisterend naar het nostalgisch spetterende vinyl onstond langzaam een beeld van de voormalige inwoners van het wierdedorp bij Delfzijl. Ze moeten veel van operette hebben gehouden, zoveel maakte de collectie wel duidelijk. En van stijldansen. Foxtrot met name. En er is een connectie met Italië ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw.

Misschien hebben zij er een tijdje gewoond of anders was het destijds hun favoriete vakantiebestemming. ‘Stasera mi Butto’ van Rocky Roberts and the Airedales past eigenlijk niet zo tussen het verzamelde werk van dit Groningse paar. Veel te wild. Maar het meest opvallende singletje waar ik tijdens mijn ontdekkingstocht op stuit is gemaakt door de Duitse pianist Crazy Otto.

Fritz Schulz-Reichel
Omdat ik in een nieuwsgierige periode zit, verplaatste mijn belangstelling zich direct van de voormalige pastoriebewoners in Godlinze naar Crazy Otto. Een artiestennaam blijkt al snel, waarachter ene Fritz Schulz-Reichel schuilgaat.

Een stevige spittocht op internet maakt duidelijk dat de kleine Fritz al als zevenjarig joch achter de piano zat. Tot grote ontsteltenis van zijn vader – zelf pianist bij een serieus symphonie-orkest – raakt de puberende Fritz eind jaren 20 geinteresseerd in jazz en later (nog erger) in frivole ragtime-muziek.
De jonge muzikant bouwt met optredens in de bekendste lunchrooms en café’s van Berlijn al snel lokale bekendheid op. Hij ontwikkelt een eigen stijl van piano spelen waarbij hij de ritmepartijen met zijn rechterhand speelt, de melodielijn met zijn linkerhand en er vocaal wat ongedefinieerde klanken aan toevoegt.

Honky-tonk
De party-musik van Fritz sloeg aan, tot ergenis van zijn klassiek geschoolde vader. Via Parijs waagt Schulz-Reichel de oversteek naar Amerika waar hij zich de artiestennaam Crazy Otto laat aanmeten.
Erg veel potten heeft hij daar niet kunnen breken, hoewel honky-tonk pianist Johnny Maddox met een medley van Crazy Otto-nummers in 1955 wel een dikke hit heeft in de VS.
Aan het eind van zijn leven keert Otto als Fritz terug naar Berlijn.
Hij is daar op 14 februari 1990 overleden.
Meer over Crazy Otto

De prachtkrant New York Times heeft zijn 150 jaar oude historisch archief wagenwijd opengezet voor het publiek. Alles is er terug te vinden. Zonder er extra voor te moeten betalen overigens. Zoals het allereerste bericht over de zinkende Titanic of de eerste melding van het gebruik van mosterdgas door de Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Het herbeleven van het nieuwsch van gisteren? Sommige mensen vinden dat maar saai. Ik zit anders in elkaar. Zo vond ik in no-time het artikel terug dat op 19 augustus 1917 in de New York Times verscheen: ‘Germany revealed in recent books’ staat als kop boven de recensie waarin het boek van ene L.E. Mokveld wordt gerecenseerd. Inderdaad familie. Het gaat over mijn opa’s broer.

Mr. Mokveld was the correspondent in Belgium of the Netherland newspaper De Tijd during the German invasion. He viewed from Liege to the Yser the fury with which the invaders swept the country. His account is calm and impartial, and whenever he saw a deed of kindness or consideration by a German soldier or officer, he is scrupulous to mention it. But these are few and so swallowed up in the torrent of shootings, killings, burnings, lootings and other atrocities that they are scarcely noticeable. He wrote so truthfully to his journal of what was being done in Belgium that German authorities did their best to get hold of him that they might punish him, and finally drove him out.

blader door het archief van de nytimes

Terwijl de Twin Towers op die fatale ochtend van de elfde september op instorten stonden, werd er vanuit het WTC nog wanhopig getelefoneerd. Enkele gesprekken waren al eerder gepubliceerd, maar tijdens tijdens het emotionele proces tegen Zacarias Moussaoui kreeg de jury opnames te horen die niet eerder waren vrijgegeven.

“Melissa Doi” by sajeewaw is licensed under CC BY-SA 2.0

Vooral de registratie van het telefoongesprek dat een centraliste van de 911-alarmcentrale voerde met Melissa Doi – die zat opgesloten op de 83-ste verdieping – gaat minutenlang door merg en been

MD: Of course there’s smoke! There is smoke! I can’t breathe! I think there is fire because it’s very hot. It’s very hot everywhere on the floor.

9-11: I’m documenting what you’re saying ok? It’s very hot, you see no fire but you see smoke right?

MD: It’s very hot. I don’t see any air anymore. All I see is smoke. Please…

9-11: Listen. The call is in, I’m documenting…

MD: I’m going to die, aren′t I?

9-11: No, no, no.

MD: I’m going to die.

9-11: Ma’am say your prayers.

MD: I’m going to die.

Venus van Shocking Blue stond drie keer op de eerste plaats in de Verenigde Staten. Maar de Hollandse wereldhit blijkt in een ander opzicht nog veel unieker te zijn. Kenners waren het er al over eens dat het beroemde gitaarintro rechtstreeks is afgeleid van een nummer van de destijds populaire popgroep The Who. Nu blijkt dat componist Robbie van Leeuwen zich ook voor de rest van het nummer wel erg heeft laten inspireren door andermans werk.

De onthulling is afkomstig van de bekende popmuziek-archeoloog Leo Blokhuis. Hij stuitte op een plaatopname uit 1963 van een obscure Amerikaanse zanggroep.
The Big 3 zouden ongetwijfeld volledig in de vergetelheid zijn geraakt, ware het niet dat ene Mama Cass enige tijd deel uitmaakte van dit trio. Dat was jaren voordat ze wereldberoemd werd met The Mama’s en The Papa’s.

The Banjo Song
Een bericht over de treffende gelijkenis tussen ‘Venus’ en ‘The Banjo Song’ van componist Tim Rose stond vorige maand al op internet. In het TV-programma De Wereld Draait Door erkende Robbie van Leeuwen dat hij het bewuste nummer kende en dat het ook als ‘inspiratie’ heeft gediend bij het schrijven van zijn latere million-seller Venus.

Uitgerekend in de nacht van winter- naar zomertijd voelde ik de eerste lentewind. Ondanks laat keek ik bij thuiskomst toch nog even naar het onvolprezen 3voor12 op Nederland 4. En ondanks drank herinner ik me het zomerse filmpje van Husky Rescue uit Helsinki, Finland.

De clip heet Nightless Night en is hartje zomer opgenomen in het hoge noorden van Scandinavië. Wanneer het daar zelfs diep na middernacht maar niet donker wil worden.