It's in Dutch and about SOUND & VISION

Auteur: admin Pagina 96 van 113

Ondertussen in Stogi

ThePopeHeel veel verder kan ik op het Europese vasteland in noordoostelijke richting niet meer rijden. Dat wil zeggen: zonder visum.
Ineens op minder dan een uur tot de Russische grens. Tot die vreemde enclave Kaliningrad.

Niet voor het eerst wordt deze week bij het passeren van weer een katholiek gebedshuis – zoals hier in Stogi – duidelijk dat de Polen ‘hun’ paus Paul Johannes Paulus II heilig verklaarden ruim voordat het Vaticaan dat officieel deed.
Naar het schijnt is God overal. In Polen heeft Karol Jósef Woytyla dezelfde status bereikt.

Ondertussen in Łeba

Sail Away

Ondertussen in Angermünde

VerkiezingenOp 14 september mag er weer gestemd worden. In de Duitse deelstaat Brandenburg domineren verkiezingsborden ondertussen het straatbeeld. De potentiële stemmers krijgen ondertussen een zonnige toekomst in het vooruitzicht gesteld. En wat opvalt is hoe universeel die beloften zijn.

Neem nou de SPD, zeg maar de Duitse Partij van de Arbeid. In Prenzlau gaan de sociaal-democraten “für gute und sichere arbeit” en zoals hier in Angermünde voor gelijke kansen voor iedereen. Wie wil dat nou niet? Stemmen!

Mindy moet verder zonder Mork

robinwilliams

morkandmindyDaags na mijn vrolijk gevierde verjaardag pleegde mijn jeugdheld Robin Williams zelfmoord. Bij een eerdere verjaardag vroeg ik mijn zus als cadeau een pyjama te maken zoals die van Robin in zijn doorbraak sitcom Mork & Mindy (1978-1982). Ik heb die nachtkleding nog steeds en draag ’t af en toe. Bij speciale gelegenheden.

Nooit daarna was Robin Williams zo onbekommerd geestig als in Mork & Mindy. De andere reden waarom ik zo verslaafd raakte aan juist die serie was Mindy (Pam Dawber) die ik als jonge man beschouwde als mijn ijkpunt op de zoektocht naar de ideale vrouw. De rest is geschiedenis. Ik heb haar nooit gevonden.

One Hour Photo
Williams bouwde na Mork & Mindy aan een prachtige loopbaan als filmacteur en viel net als andere komieken (bv. John Cleese, Johnny Kraaykamp sr.) met name op in serieuze rollen. Zo vond ik ‘m geweldig in de geflopte film One Hour Photo.

Nadat hij al drie keer eerder was genomineerd voor een Oscar won Robin Williams in 1998 de allerhoogste filmonderscheiding voor zijn bijrol in Good Will Haunting.  Gelukkig zijn daar nog beelden van.

Parkinson
Naar het schijnt kon Williams niet leven met de gedachte dat hij als gevolg van de ziekte van Parkinson de controle over zijn spieren zou verliezen, meer in het bijzonder zijn gezichtspieren.
Juist in januari van dit jaar troffen Pam Dawber en Robin Williams nog voorbereidingen om een hernieuwde samenwerking aan te gaan. Het is er niet meer van gekomen. Mindy & ik moeten nu verder zonder Mork.
mork-memorial

Zomerstop

Temporary Music
De vaste genodigden zullen het op m’n muziekserver even met deze opstelling moeten doen. Voor wat het waard is: ik vind het momenteel allemaal even prachtig. Halverwege 2014 vind ik het moeilijk voor te stellen dat Owen Pallett het jaarlijstje níet haalt. Mary Gaulthier maakte een nog mooiere plaat dan al die imponerende voorgangers en op de valreep is er de nieuwe CD van Spoon die – eerste indruk – in tegenstelling tot Transference wél overtuigt.

De Liefde Voor MuziekOnderin zie je nog wat ‘evergreens’. Pop Pop van Rickie Lee Jones en Scribbled in Chalk van Karine Polwart. Beide weer eens uit de kast getrokken nadat ik The Songcatcher ontdekte. Een site vergelijkbaar met deze, waarachter iemand schuil gaat die het mooie in de muziek wil delen met de rest van de wereld. En wat een uitvinding is internet dan.

Op zijn Facebook-pagina koddige muziekfoto’s van bijvoorbeeld oud-president Bill Clinton van Amerika die kennelijk een groot fan is van Joan Jett & the Blackhearts.

Daaronder een foto van Frans actrice van weleer Brigitte Bardot die wegzwijmelt bij de pick-up met 45-toeren plaatjes op haar bed.

En de laatste is de mooiste. Wie zit daar in de onwaarschijnlijke combinatie van een witte zomerbroek, een dikke coltrui en daar overheen een colbertjasje met streepjesmotief bij het hifi-meubel?
Juist ja, de oprichter van de Rolling Stones. Toen die groep wereldberoemd werd, vierde deze gitarist dat succes iets te uitbundig en werd hij in 1969 levenloos aangetroffen op de bodem van zijn eigen zwembad.

De ogen van Sinead O’Connor

orig_sinead_o27connor_03
Ineens was ze er. Zangeres Sinead O’Connor nam in 1990 voor haar debuut-CD een nummer op dat Prince vijf jaar daarvoor had geschreven voor de Amerikaanse groep ‘The Family’. John Maybury maakte de clip die opviel. Omdat het niet veel meer was dan een lange close-up van O’Connors hoofd.

O'Connor's EyesRond dezelfde tijd had fotograaf Andrew Catlin de kaalhoofdige Ierse met dat markante hoofd in zijn studio.
En ook hij raakte in navolging van John Maybury direct gebiologeerd door haar ogen, zoals goed is te zien op de contactafdrukken van die sessie die op internet zijn terug te vinden.

Sin-ad-O-Connor-sinead-oconnor-35217109-1000-1001Eén daarvan zie je hiernaast in een zwaar bewerkte kleurenversie (klik op afbeelding voor een vergroting).
Sinead O’Connor was 23 jaar toen Catlin deze foto van haar maakte. Als je goed kijkt zie je hem in haar pupillen aan het werk. Ze kijkt zelfverzekerd dwars door ‘m heen.
Nog eens 23 jaar later verschijnt op 11 augustus haar 10e CD. Officieel dan, want de plaat is – heel modern – voortijdig uitgelekt.

De fotobox van opa

“Dit is Opa”, schijft één van zijn kleinkinderen. “Hij werkte bij de luchtmacht, was een echtgenoot, een vader, een opa en we ontdekten ook dat hij een groot fotograaf was. Vanwege z′n werk kwam hij overal en nam dan steevast zijn Voightlander camera mee. Elke keer als hij naar huis kwam kregen we een diavoorstelling, waarna ze in een doos in de kast verdwenen.

De foto's van opaInmiddels is de fotograaf, Stephen Clarke, naar een verzorgingstehuis verhuist. Zijn kleinkinderen zijn benieuwd naar de verhalen achter de teruggevonden opnames. Versleten door de tijd kan hij zich die niet meer helemaal herinneren.

Decennia later zijn kleinkind Stephen Clarke gelukkig erg actief op internet en met Facebook. Hij maakte een prachtige site met een fraaie navigatie en is op zoek naar mensen die de foto′s herkennen.

Het lichaam als canvas (2)

Had ik het kort geleden over bodypaint; nog ingrijpender is het om je lichaam als canvas aan te bieden in een tatoo-shop. Bekend zijn de rampverhalen van de ode aan ex-geliefden die slechts met behulp van een chirurgische ingreep of een laser-behandeling kan worden gewist. 

nikinorberg
Maar krijg je er ooit spijt van als je je huid hebt aangeboden aan tatoo-kunstenaar Niki Norberg uit Göteborg, Zweden? Ik waag het te betwijfelen. De trotse bezitters lopen allemaal met ware museumstukken op hun rug, armen of hun edele delen.
Op Instagram heeft Norberg 256.000 volgers en op Facebook 171.000 fans.

Pagina 96 van 113

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén