The Beatles, Elvis Presley en Simon & Garfunkel. Het is deze top drie waarmee dit prachtige overzicht van de platenverkoop sinds 1969 begint. Zie op het YouTube-kanaal ‘Data is Beautiful‘ hoe onze smaak door de jaren heen verandert. Hoe daarna The Eagles op kop gaan, de Bee Gees en Abba. Waarna stilaan het tijdperk van Michael Jackson en Madonna aanbreekt.
Vanaf 2010 domineren Rihanna, Eminem en Lady Gaga. Ed Sheeran en Drake zijn in deze tijd de best verkopende artiesten. In deze video gaat het om meest verkochte platen per jaar wereldwijd. Hoewel er niet veel gebeurt is het steeds verspringende lijstje fascinerend om te bekijken.
Annie Lennox. Schotse zangers. Scoorde samen met Dave Stewart als Eurythmics duo wereldhits in de jaren 80 van de vorige eeuw. Als solo-artieste haalde ze nog vier keer de Top 40 in ons land. De laatste keer met No more I love you’s in 1995.
Bijna een kwart eeuw later zijn het jonge musici die Lennox nog met regelmaat eer betonen. Die haar toekomt.
Twee geweldige voorbeelden. Allereerst ‘Lake Street Dive’ die zich waagt aan Walking on broken glass. Maarten Schild schrijft er over:
Dit kwartet uit Brooklyn durft het aan om het te doen met vier stemmen, die alleen maar begeleid worden door een contrabas, een trompet (Mike Olsen) en percussie (Mike Calabrese). Het is een feest om te horen, met soulvolle lead vocalen van zangeres Rachael Price, top bas spel van Bridget Kearne en heerlijke samenzang met een prachtig acapella einde.
Voorbeeld twee: Het gaat hier om een zogenoemde ‘mashup’ van twee klassiekers die naadloos in elkaar overvloeien en dat is knap. Seven Nation Army van The White Stripes kennen we tegenwoordig beter van Europese voetbalstadions dan van The White Stripes. Sweet Dreams (Are Made Of This) kennen we gelukkig nog wel van het origineel van The Eurythmics. Tenzij Pomplamoose en Sarah Dugas er in slagen die herinnering te laten vervagen. Wat zomaar eens zou kunnen.
Als we halverwege de balans opmaken moet de conclusie zijn dat 2019 in popmuzikaal opzicht een erg armoedig jaar dreigt te worden. Om de niet te stillen honger naar nieuwe muzikale ontdekkingen te stillen kocht ik het boek ‘365 Albums die je beluisterd moet hebben‘ van muziekjournalist Peter Vantyghem. Een goudmijn. Blijkt. En het heeft mijn zomer gered.
Zo dacht ik alle ter zake doende CD′s van de Cocteau Twins toch te hebben, maar heb ik toch over ‘The moon and the melodies‘ (1986) heen gekeken. Maar ik was op zoek naar ontdekkingen. Neem nou ‘Officium‘ van de Noor Jan Barbarek:
Op zijn 27ste album (in 26 jaar) ging saxofonist Jan Garbarek een dialoog aan met een gevierd kwartet in oude muziek. Het ensemble zong in een klooster zijn liederen uit de twaalfde, vijftiende en zestiende eeuw, en Garbarek speelde er, als een meeuw die soms overvliegt, zijn commentaar op sopraansax bij. Het verstillende album werd een geweldige hit.
Jazz / 07 april
De 365 albums zijn verdeeld over de twaalf hoofdstromingen van de populaire muziek, per kalendermaand gerangschikt. Van Fantastic Negrito, het drugsboefje uit Massachusetts en de Peruaanse Susana Baca naar het verstilde ‘Englaborn’ van IJslander Johann Johannsson.
Van dun papier Omdat Peter Vantyghem een Belg is, is er in dit overzicht ook (terechte) aandacht voor de muzikale wapenfeiten van onze zuiderburen die totaal aan ons voorbij zijn gegaan. Zoals het album van Jonas Winterland met die prachtige titel ‘Mensen zijn van dun papier‘. Vooralsnog staat mijn ontdekkingstocht tijdens deze zomer van ’19 op drie échte ‘earopeners’.
Alexander Giannascoli ofwel (Sandy) Alex G
Alexander Giannascoli bereikte voor 2015 via het internet een vrij groot publiek met zijn ‘bedroom pop’. Hij wordt vergeleken met Elliott Smith, een grote invloed, om zijn lofisound, zijn goeie melodieën en zijn wat cryptische teksten.
Folk / 13 September
Juana Molina Via het aanbevolen ‘Son‘ (2006) heb ik in een paar weken tijd de complete catalogus van deze Argentijnse verzameld. Dan hebben we het over:
Mashrou’ Leila uit Libanon is een sociaal geëngageerde rockband die in zijn songs vele taboes aanpakt. De concerten leiden geregeld tot oproep en arrestaties. Het album ‘Ibn El Leil’ (2015), een emotionele rondreis door de Beiroetse nacht, klinkt erg internationaal, zij het met typisch oosterse strijkers.
De Amerikaanse filmregisseur Quentin Tarantino heeft op Spotify zijn afspeellijst gepubliceerd van zijn favoriete muziek uit zijn eigen films. Daarop natuurlijk Bang Bang van Nancy Sinatra en You Never Can Tell van Chuck Berry voor Pulp Fiction. De complete playlist is via Spotify te beluisteren, bestaat uit zeventig tracks en begint met een introductie van Tarantino zelf.
Tarantino-films staan bekend om hun straffe soundtracks en daar is de legendarische regisseur maar al te fier op. In zijn playlist, die sinds 25 juli online staat, vinden we tracks terug uit de volledige filmografie van Tarantino, van Pulp Fiction tot The Hateful Eight. Ik mis vooral ‘Ancora Qui’ van Elisa Toffoli, die zo onverwacht opdook in ‘Django’. Maar mooi is dat Tarantino na al die jaren voor zijn Spotify-overzicht nog wel ene Hans Bouwens uit Waddinxveen herinnert en diens ‘Little Green Bag’ wéér in zijn playlist heeft opgenomen.
Denk nou niet dat door het succes van John de Mol dat álle succesvolle TV-formats in Nederland bedacht zijn. Zo is het prima toeven op de veranda van Ilse Delange (AVROTROS) en hoe Amerikaans het origineel ook oogt, het concept ‘Jills Veranda’ is bedacht voor de Zweedse televisie.
The way it will be (Live @ Jills veranda)
En zoals altijd zijn de beste ideeën ergerniswekkend simpel. Een man en vrouw met gitaar die elkaar aanvoelen en wiens stemmen prachtig in elkaar overvloeien. Zie hier een voorbeeld uit de originele Zweedse reeks. Meer is er niet nodig voor kippenvel.
Het was waarschijnlijk de laatste keer dat de landing van geallieerde troepen op de Normandische kust zo groots is herdacht. Althans; de laatste keer dat het kon in aanwezigheid van de laatst nog levenden die er destijds zelf bij waren. D-Day was de grootste amfibische invasie in de geschiedenis. Het vormde 75 jaar geleden het begin van de bevrijding van West-Europa en luidde het einde van de Tweede Wereldoorlog in.
Naar schatting 10.000 Amerikaanse, Britse en Canadese soldaten overleefden de invasie niet. Jim Radford had meer geluk. Hij was destijds de jongste persoon die de Slag om Normandië als soldaat meemaakte. Als scheepsjongen bevond Jim zich op 6 juni 1944 aan boord van een sleepboot. Vijftien jaar was hij toen hij meehielp geïmproviseerde havens aan te leggen langs de Noord-Franse kust.
Het duurde lang voordat de trauma′s die Radford daarbij had opgelopen waren verwerkt. Wat daarbij hielp was zijn lied The shores of Normandy dat hij op latere leeftijd schreef als een eerbetoon aan zijn strijdmakkers die op D-Day ‘de poorten van de hel bestormden’. Hij treedt er al jaren mee op.
En geloof het of niet, momenteel staat de inmiddels 90-jarige Jim Radford in de Britse hitlijsten, temidden van popidolen als Ed Sheeran, Taylor Swift en Justin Bieber. ITV′s verslaggeefster Caroline Flint sprak met hem. Hier is het televisie-interview terug te zien.
Lenny Kravitz? Die zouden jullie wel moeten kennen, want hij scoorde in Nederland vijf keer een Top 10-hit en ook in zijn eigen land was hij redelijk succesvol. Hoewel er in dit tijdperk bijna geen CD′s meer worden verkocht. Ook van Lenny niet, maar zouden we daarmee een hulpactie voor een noodlijdende muzikant moeten overwegen? Mwah.
Van die paar grijpstuivers die Lenny Kravitz nog wel aan zijn plaatverkoop overhield, kocht hij dit optrekje in Brazilië. Op het videokanaal van Architectural Digest leidt de zanger/gitarist zijn fans en andere jaloezie te paard rond over zijn landgoed.
De Washington Post heeft een rubriek waarin het op gezette tijden op zoek gaat naar verdwenen sterren. In deze aflevering gaat de redactie op zoek naar Roberta Lee Streeter, hier beter bekend onder haar artiestennaam Bobbie Gentry. In 1967 mocht ze van Capitol Records een 45 RPM single opnemen: Mississippi Delta, maar vreemd genoeg was het de B-kant (singles hadden toen nog een B-kant) die door Amerikaanse discjockeys werd opgepakt. Zes weken later verdreef de eerste single van toen nog volstrekt onbekende zangeres The Beatles van de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade.
Bobbie Gentry, studiofoto
De originele opname van ‘Ode to Billie Joe’ bestond uit elf coupletten met als enig begeleidingsinstrument een gitaar. Capitol Records verlangde dat het tot vijf coupletten werd teruggebracht en voegde er nog wat strijkers aan toe, zo lees ik terug op Wikipedia. Zo ontstond het ‘Ode to Billie Joe’ zoals we het nu kennen, want het werd ook in Nederland een hit.
De raadselachtige tekst van het nummer leidde tot de wildste speculaties. Zo zeer zelfs dat de uitleg die schrijfster Gentry er zelf in de spaarzame interviews aan gaf, door het publiek in twijfel werd getrokken. In 1976 maakte de regisseur Max Baer jr. de film ‘Ode to Billy Joe’ waarin hij een groot aantal zaken behandelde die het liedje open liet: wat was de reden voor de zelfmoord, wat gooiden Billie Joe en de vertelster van het liedje een paar dagen voor de zelfmoord van dezelfde brug?
Wie is Sara Lee? Er zijn inmiddels boeken geschreven en zelfs documentaires gewijd aan de vraag waarom Billy Joe MacAllister in Gentry′s nummer 1-hit nou van de brug over de Tallahatchie River bij de buurtschap Money is gesprongen. En wie is Sara Lee, de personage die werd genoemd in één van de geschrapte coupletten van het lied?
Bobbie Gentry, Mississippi Country Music Trail
In Nederland was ‘Ode to Billie Jo’ Gentry′s enige hit en ook in Amerika bleef het bij die ene nummer 1-hit. Tussen 1967 en 1971 verschenen er enkele opvallende, maar slecht verkopende albums. Anno 2019 worden ‘Touch ‘Em With Love’ en haar laatste ‘Patchwork’ door de muziekpers als onbegrepen meesterwerken aangemerkt. En deze maand verscheen het nieuwe album van de razendpopulaire Amerikaanse rockgroep Mercury Rev met een integrale herbewerking van haar tweede LP ‘The Delta Sweete’ (1968).
Spoorloos Het is zeer de vraag of Roberta Lee Streeter daar weet van heeft. Na het floppen van ‘Patchwork’ trok zij zich volledig terug uit de showbusiness en het openbare leven. Sindsdien is ze spoorloos. Door de jaren heen gingen allerlei fans, schrijvers, journalisten en documentairemakers op pad. Geen enkele missie leidde tot resultaat. Het dichtstbij kwam Neely Tucker, een verslaggever van de Washington Post (2 juni 2016).
After a few rings, a pleasant woman’s voice said:
“Hello.” I introduced myself and my newspaper. I said I was looking for the person whose name appears on the property owner’s record. There was a dead pause of several seconds. My fingers clenched open and closed. “There’s no one here by that name,” she said, finally. I apologized and started to read back the number, to make sure I had dialed it correctly, and she hung up. But there isn’t really any doubt. I talked, for about 13 seconds, to Bobbie Gentry.
Some mysteries can be solved. What Billie Joe and his girlfriend threw off the Tallahatchie Bridge? No. That can’t.
