Categorie: De muziek Pagina 23 van 33

Vier jaar nadat Ivo Watts-Russel het mysterieuze label 4AD oprichtte, stichtte hij het donkere droompop collectief This Mortal Coil. Hij en John Fryer waren de enige vaste leden, maar ze namen hun werk op met veel andere artiesten die onder contract stonden bij 4AD zoals Elizabeth Fraser van Cocteau Twins, Lisa Gerard van Dead Can Dance en vele anderen. Tussen 1983 en 1991 verschenen er drie CD′s: ‘It’ll End In Tears, ‘Filigree & Shadow’ en ‘Blood’. Parels nog altijd en ze zijn – de Goden zijn gedankt – opnieuw uitgebracht en heel modern ook voor het eerst op vinyl!

Legendarische hoes van het laatste album van This Mortal Coil ‘Blood’ (1991). Model: Pallas Citroen

Onder de paraplu van This Mortal Coil houden zich onder anderen Howard Devoto, Colourbox, Xmal Deutschland, Dead Can Dance en Cocteau Twins schuil. De drie legendarische albums bestaan voor een belangrijk deel uit interpretaties van songs uit de jaren 70, van artiesten als Alex Chilton, Chris Bell, Roy Harper en Gene Clark.

Weeshuis van de hits
Het project van Watts-Russel en Fryer is in Nederland vooral bekend geworden door ´Song To The Siren´ van ′It’ll End in Tears′, doordat diskjockey Peter van Bruggen het vaak draaide op de radio in het programma ´Weeshuis van de hits´. De song wordt uitgevoerd door Elizabeth Fraser (zang) en Robin Guthrie (elektronica) van de Cocteau Twins. Enkele jaren later scoorde This Mortal Coil een tweede en laatste (bescheiden) hit in ons land met ´You And Your Sister´, waarop Kim Deal en Tanya Donnely zijn te horen.

Toegegeven. Het is knap om 25 jaar na ja laatste top 40-notering nog steeds regelmatig de Nederlandse kranten te halen. De Ierse zangeres raakte na de videoclip ‘Nothing compares to you’ waarin ze haar tranen zo mooi liet rollen behoorlijk de weg kwijt. Er kwamen berichten over haar toetreding tot de katholieke kerk, mislukte zelfmoordpogingen en als ik dit laatste bericht moet geloven heeft Sinead nu haar geluk gevonden in de islam.

pic.twitter.com/uFCtfzulel

— Shuhada’ Davitt (@MagdaDavitt77) October 20, 2018

Veel van de berichten die ik hier post komen uit eigen koker, maar uiteraard plaats ik ook tips door van derden. ‘Songcatcher‘ van Maarten Schild zit bv. in mijn vaste ‘rondje langs de (digitale) velden’ als ik weer even tijd heb om het internet af te struinen. Zijn laatste tip: het Amerikaanse echtpaar Tanya & Michael Trotter. Hieronder hun opzwepende Jeep Cherokee Laredo, die ze hier voor de gelegenheid acapella zingen. Tanya en Michael worden volgens Maarten al vergeleken met Ike & Tina Turner en The Staple Singers.

Persoonlijk vind ik het nogal vervelend dat je tegenwoordig tijdens live-concerten tegen al die telefoon-schermpjes zit aan te kijken. Mijn voorkeur gaat er ouderwets naar uit om gewoon van het optreden te genieten en (dus) niet met m′n telefoon in de weer te zijn. Daar had ik afgelopen zondag voor één keer enorme spijt van en dat was toen de show van Fatoumata Diawara naar die ongekende climax ging.

Ik hoopte snel daarna dat iemand dat spectaculaire slot, waarbij de zaal compleet op zijn kop ging, had gefilmd. Alie de Vries was de eerste en daarmee zijn er gelukkig nog wat beelden van. Nóg mooier zijn deze beelden van de rehearsal van Diawara, voorafgaand aan datzelfde Amsterdamse concert van dit Malinese fenomeen.

“De Staat is terug!”, meldt muziekkrant OOR.  De Nijmeegse band heeft eindelijk weer een nieuwe single uitgebracht: Kitty Kitty. Het is de eerste track van hun volgende album. De Staat speelde het nummer al tijdens de In The Round-shows van afgelopen jaar. Kitty Kitty gaat zeker op een nieuw album verschijnen, verklapte frontman Torre Florim al tijdens een interview op 3FM. Wanneer het nieuwe album precies uitkomt is nog niet bekend. Op zaterdag 18 augustus speelt De Staat op Lowlands.

Onderzoek van de populaire streamingdienst Deezer toont aan dat 24-jarigen het meest avontuurlijk zijn op muziekgebied. De deelnemers van die leeftijd aan dit online onderzoek zeggen meer dan tien nieuwe liedjes per week te beluisteren. Daarna neemt het ontdekken van nieuwe muziek snel af. Vanaf hun dertigste luisteren de meeste mensen vooral steeds weer naar dezelfde liedjes.

Het heeft – stellen analisten van deze onderzoeksgegevens – deels te maken met drukke banen en een vol gezinsleven, maar ook met een veranderde muzieksmaak. Vanaf een zekere leeftijd luisteren we het liefst naar liedjes die ons vooral herinneren aan onze jeugd. Deze muziek zorgt ervoor dat we gelukshormonen als dopamine en serotonine aanmaken.

Kortom: de honger naar nieuwe muziek is wel erg snel gestild. We worden simpelweg gelukkig als we steeds weer opnieuw luisteren naar liedjes die we al kennen.
Een liedje als Yesterday Once More (1973) van The Carpenters bijvoorbeeld – ach ja, zoete herinneringen – gáát daar zelfs over.

Hoe groot je platencollectie ook is, er blijft altijd nieuwe muziek te ontdekken. Een mooie vindplaats zijn de Late Night Tales. De Britse CD- en vinylserie wordt door kenners als de ‘Rolls-Royce onder de compilatie-albums’ omschreven. Het idee is simpel: laat een musicus een album samenstellen met relaxfavorieten; te draaien ver na middernacht als het feestje voorbij is.

De reeks bestaat inmiddels uit dertig delen. Persoonlijk draai ik de mix van Groove Armada nog altijd met veel plezier en de sfeerrijke bijdrage van Ólafur Arnalds behoort ook tot m′n favorieten.
De prijs voor de meest eigenzinnige compilatie gaat naar de Deense Agnes Obel en haar mix is een rijke bron voor weer nieuwe ontdekkingen. De belangrijkste: Michelle never-heard-of Gurevich. Op allmusic.com wordt deze Canadese van Russische immigranten slechts één keer genoemd en dat is slechts in verband met het feit dat Agnes Obel het prachtige Party Girl van Gurevich heeft verwerkt in haar Late Night Tales-mix. Wie is zij? Wikipedia meldt:

Michelle Gurevich is a singer-songwriter, also known by her former stage name Chinawoman. She was born in Toronto, Ontario, to Russian immigrants and was raised with Russian as her first language. Her father was an engineer in Soviet Leningrad and her mother a Kirov ballerina (the subject of Gurevich′s “Russian Ballerina”). Gurevich originally wanted to become a filmmaker and worked ten years in the industry before turning to music. Her music has been described as slowcore rock and “lo-fi pop”. Her largest fanbase is in Eastern Europe.