NasNico

De Italiaanse filmmaker Rino Stefano Tagliafierro heeft een imponerende animatie gemaakt waarin honderden jaren kunstgeschiedenis bijna letterlijk tot leven komt. In de korte film heeft Tagliafierro honderd klassieke schilderijen geanimeerd. Door de personages in de schilderijen te laten bewegen probeert Tagliafierro “het sentiment van het schilderij” weer te geven.

“In this interpretation by Rino Stefano Tagliafierro, this beauty is brought back to the expressive force of gestures that he springs from the immobility of canvas, animating a sentiment lost to the fixedness masterpieces. Its as though these images which the history of art has consigned to us as frozen movement can today come back to life thanks to the fire of digital invention.

A series of well selected images from the tradition of pictorial beauty are appropriated, (from the renaissance to the symbolism of the late 1800s, through Mannerism, Pastoralism, Romanticism and Neo-classicism) with the intention of retracing the sentiment beneath the veil of appearance.”

De kandidaten voor een liedjeswedstrijd in de VS hadden hun inzendingen allemaal zoals voorgeschreven met een videolink gepost op YouTube. Dat was de veruit oudste deelnemer Fred Stobaugh (96) iets te ingewikkeld. Hij deed zijn bijdrage in een grote bruine enveloppe op de post. Daarin zat de tekst van zijn liefdesliedje, een ode aan zijn onlangs overleden echtgenote Lorraine.

In 1938 had Fred Stobaugh, uit Illinois, haar leren kennen. Twee jaar later zetten ze de grote stap: een huwelijk dat 73 jaar zou duren. Lorraine was 91 jaar toen ze in april jongstleden overleed.

Nog vol van rouw doopte Fred zijn pen in zijn tranen en stuurde zijn tekst naar de Green Shoes Studios voor de singer-songwriterwedstrijd. “Ik ben geen muzikant en zingen kan ik ook al niet. Ik zou de mensen alleen maar de stuipen op het lijf jagen”, schreef Fred in zijn brief. De organisatoren waren zo onder de indruk dat ze besloten het eerbetoon van hun oudste deelnemer aan zijn overleden vrouw door professionele muzikanten op muziek te laten zetten.

Een video met het uitzonderlijke verhaal van Fred Stobaugh op YouTube ging deze maand helemaal viral op internet. ‘Oh Lorraine’ werd massaal gedownload via iTunes en belandde zo zelfs in de Amerikaanse hitparade. Fred begrijpt er allemaal niks meer van, maar mooi vind ie het wel.

Zeven jaar na WO II emigreerde Duitsman Fred Herzog (1930) met niet veel meer dan zijn camera naar Canada. Daar kwam hij in contact met de Zuid-Afrikaanse Ferro Shelley Marincowitz, met wie hij zijn interesse in fotografie deelde.

Zo zeer zelfs dat Fred en Ferro op enig moment niet alleen hun fotohobby deelden maar ook een appartement, zo gaat het verhaal. In dat appartement vonden ze genoeg ruimte voor de bouw van een gezamenlijke donkere kamer. Daarin kwam hun passie verder tot ontwikkeling.

Over the next several years, Herzog read about technique, studied other photographers, and spent every spare moment shooting. His friendship with Marincowitz eventually led to getting a job as a medical photographer himself, first at St. Paul’s Hospital, and four years later at the University of British Columbia. Herzog was obsessed with the energy of the city. He was drawn to the neon signs, the colorful cars, the food markets, and billboards. He wanted to capture life as it was, to document the “American dream”. He wasn’t interested in commenting on social policy or expressing an opinion one way or another, just showing reality. This was one of the reasons he used color film. It was the way he saw the city and the way he wanted others to see it.

Een bruiloft als theater. De oorlog het decor. In deze Volkskrant serie is de boodschap duidelijk: Liefe overwint álles. Zelfs bombardementen. Ik ga even mee in dat sentiment.
Dit is Homs, Syrië. Februari 2016.

Ik heb ze tot twee keer toe zelf mogen aanschouwen, maar nooit zo mooi als in deze timelapse van het avonturierspaar Jordan & Jenna. Zestig uur lang sloten zij zich op in klamme, pikdonkere grotten met slechts het geluid van naar beneden vallende waterdruppels. Hun meegenomen camera’s stonden open op belachelijk ruime sluitertijden om ons daarmee deelgenoot te kunnen maken van één van de mooiste natuurverschijnselen op aarde. Hierbij jullie kans om gloeiwormen in actie te zien.

De T-64 is een tank die geïntroduceerd werd in de Sovjet Unie in het begin van de jaren 60. Vandaag de dag, zo’n 50 jaar later, wordt deze tank nog altijd gebruikt. Bijvoorbeeld in de Oekraïne.

De soldaten hebben op hun roestige tank een hedendaagse camera gemonteerd en nemen ons (modern) een dagje mee tijdens een oefening. Als soundtrack het al even onverwoestbare Rolling Stones’ nummer ‘Gimme Shelter’