De hoes van de Beatles LP Abbey Road is één van de meest iconische beelden uit de geschiedenis van de popmuziek. De foto werd op 8 augustus 1969 genomen door Iain Macmillan. Mcmillan kreeg slechts tien minuten voor de volledige fotosessie.
Naast de foto die het uiteindelijk haalde, nam hij er nog vijf andere van de ‘fab four’. Die complete set wordt nu geveild bij Bloomsbury Auctions.
“Dit materiaal is zeldzaam”, zegt Sarah Wheeler van het veilingshuis. De jongste tien jaar is er nergens een volledige set opgedoken.” Naar verwacht gaan de zes kiekjes voor tussen de £50,000 en £70,000 onder de hamer.
Fotograaf Nicolas Nixon was veertig jaar geleden bij de familie van zijn vrouw en vroeg bij die gelegenheid of hij een foto van haar mocht maken, samen met haar drie zussen. Een jaar later op een examenfeest herhaalde Nixon dat verzoek en vroeg ie aan de vier zussen of ze in precies dezelfde volgorde wilde gaan staan.
Inmiddels is er een boek en een tentoonstelling van alle prachtige foto’s van de Brown Sisters, de gezusters De Bruin, die vier decennia lang door Nixon zijn gevangen in prachtige zwart-wit foto’s. Het is om stil van te worden: Forty Portraits in Forty Years
Staatssecretaris Sander Dekker (VVD) koos voor een wel erg provocerende lokatie voor de presentatie van zijn plannen om de publieke omroep voorgoed te ontmantelen: het voormalige illegale zendschip van Radio Veronica. Daarmee was de toon direct gezet. Grote vraag is natuurlijk: is er wel publiek voor een publieke omroep zonder amusement? Hoe ziet die toekomst er uit?
In de marge van het Amerikaanse omroepbestel houdt bijvoorbeeld de NPR zich op. Die letters staan voor National Public Radio. Niet dat daar geen mooie dingen gebeuren hoor.
Tiny Desk
Deze zomer gaf Lydia Loveless op het kantoor van de publieke Amerikaanse radio een ‘Tiny Desk Concert’. Het prachtige geluid en de mooie HD-beelden zijn keurig doorgezet naar YouTube. Het filmpje is wereldwijd nu 24000 keer bekeken. Waarmee de marginalisatie van publieke omroep wel heel pijnlijk wordt geïllustreerd.
Ter vergelijking: in de commerciële wereld scoorde Meghan Trainor′s All About The Bass in dezelfde periode meer dan 174 miljoen (!) kijkers via YouTube.
Verrassend resultaat. Enkele dagen na het online zetten van de foto’s, brak juist deze – mijns inziens niet optimaal geslaagde – foto als eerste door de grens van meer dan honderd downloads. Niet geslaagd, vanwege het lage tegenlicht dat ik niet goed wist te ‘beantwoorden’. De downloaders zitten er kennelijk niet mee.
Het schijnt volgens onbevestigde berichten dat Ilse de Lange & Waylon bij hun eurovisie-avontuur de muziek van The Civil Wars voor ogen hadden. Joy Williams en John Paul White vormden – net als The Common Linnets, naar nu blijkt – een onmogelijk duo. Joy zong brave christenpop liedjes, terwijl John Paul White meer zijn heil zocht in stevige rock. Tijdens een workshop in Nashville ontdekten ze dat hun stemmen samen alle verschillen wist te overbruggen en er iets moois ontstond.
Dat vond de rest van Amerika ook en er waren direct twee Grammys voor hun debuut CD Barton Hollow. Buiten de optredens zelf begonnen de irritaties zich zó op te stapelen dat een tour door Europa halverwege moest worden afgebroken wegens “interne onenigheid en ambitieverschillen”.
Vorig jaar verscheen onverwacht nog wel een titelloos vervolg op Barton Hollow die op de hoogste positie van Billboards albumlijst binnenkwam. Sinds de opnamen van die CD hebben Joy Williams en John Paul White elkaar naar het schijnt nooit meer gesproken.
Persbericht
Vorige maand werd in een officieel persbericht van de platenmaatschappij de split van het zangduo ook formeel bekendgemaakt. “Het minste wat ik kan zeggen is dat ik bedroefd en teleurgesteld ben dat we als duo uit elkaar gaan”, reageerde Joy Williams. “JP is een fantastische muzikant en ik zal altijd dankbaar zijn voor de muziek die we samen maakten.
En ook alweer weg overigens. Bij gebrek aan wifi verloopt dit verslag een beetje met horten en stoten. Het is niet anders.
Het centrum van Malmö kon me trouwens ook niet erg boeien, maar daarom heen liggen een paar leuke ‘hippe’ wijken. Ook is Malmö een walhalla voor fietsers met al die aparte paden en prima bewegwijzering. Geen kaart nodig gehad.
Maar goed, dat was inmiddels alweer gisteren. Vandaag via de Sontbrug – beroemd van de crimiserie ‘The Bridge’ verder westwaarts richting Denemarken.
