NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Hoe de Tee Set Amerika veroverde

In het voorjaar van 1970 gebeurde er iets bijzonders in de Amerikaanse hitparade. Ineens braken drie tot dan toe volstrekt onbekende popgroepen uit Nederland door. De George Baker Selection uit de Zaanstreek haalde met nota bene hun allereerste singletje ‘Little Green Bag’ direct een Top 30-notering in de VS. Kort daarvoor, op 31 januari 1970, bereikte Shocking Blue uit Den Haag met ‘Venus’ het hoogste haalbare, een nummer 1-notering in de Billboard Hot 100. Een beetje in de schaduw van dat succes, leverde de Tee Set uit Delft, met het toch verre van Amerikaans klinkende ‘Ma Belle Amie’, misschien nog wel de meest onwaarschijnlijke prestatie. Zes weken na Shocking Blue bereikte The Tee Set de nummer 5 positie in de Amerikaanse hitparade, wat in Nederland zelf niet was gelukt. De internationale muziekpers sprak over een ‘Dutch Invasion’. Wat was hier aan de hand?

Helaas is nog niet alles terug te vinden, zoals bijvoorbeeld de Billboard van 31 april 1970 als bewijs. Wel de hitlijst van WSNY, een bekend radiostation uit Columbus, Ohio van twee dagen daarvoor. Zie daar The Tee Set uit Delft staan tussen The Beatles, Simon & Garfunkel, Santana, John Lennon en de Jackson Five.
Nogmaals: wat was hier aan de hand?

Het antwoord is te zien op deze foto. Rechts staat zanger Peter Tetteroo, links Jerry Ross. Onthou die naam. Een gewiekste zakenman. Op de site van Harry Knipschild herinnert wijlen Tetteroo zich:

Ten tijde van ‘The Magic Lantern’ vertoefde in Zwitserland ene Jerry Ross en hij hoorde over de radio het nummer ‘Ma Belle Amie’. Jerry is direkteur van de agressief werkende Amerikaanse platenmaatschappij Colossus. Jerry spitste bij het horen van deze hit onmiddellijk de oren. Hij kwam erachter dat het een plaat uit Nederland was en hij greep de telefoon.

Verderop in het interview opnieuw Peter Tetteroo:
Hij belde met alle platenmaatschappijen hier, maar kwam geen stap verder. Uiteindelijk belde hij Veronica waar Jan van Veen de hoorn van de haak nam. Jan heeft het toen voor ons gemaakt. Hij zwoor over de telefoon, dat wij een absolute topgroep waren, dat wij hit na hit maakten, kortom hij en niemand anders zette Amerika op het spoor van wat nu in Amerika ‘the sound of the seventy’s’ wordt genoend. Een tijdje later, in Hamburg, hoorde Jerry Ross weer een nummer over de radio waar hij de oren voor spitste: ‘Venus’. Ook Shocking Blue moest eraan geloven. In Amerika heeft Jerry Ross echter eerst alle krachten gewijd aan ‘Venus’ zodat Shocking Blue de primeur had in Amerika.

Voor wie geïnteresseerd is: lees dit verhaal vooral door op de site van Harry Knipschild. Behalve een maniakale platenbaas spande Jerry Ross in de jaren zeventig van de vorige eeuw kennelijk voor zijn eigen LP ook nog de wereldberoemde orkestleider Claus Ogermann voor zijn karretje. Een plaat met 21 evergreens uit de popmuziek, vol ergeniswekkende Amerikaanse muzak. Maar wél met ‘Venus’, ‘Little Green Bag’ én ‘Ma Belle Amie’!

FC Barcelona geeft beelden van piepjonge Messi vrij

Je hoeft niet van voetbal te houden om onder de indruk te raken van niet eerder gedeelde beelden die FC Barcelona rond de kerst heeft vrijgegeven van een voormalige jeugdspeler van de club. Op zich is dat niet niet eens zo bijzonder, behalve dat het hier gaat om beelden van een jongen die zou uitgroeien tot één van de allerbeste voetballers ooit. Lionel Messi kwam al op zijn dertiende naar de Spaanse club en ging er nooit meer weg. In deze video zie je dat ook de piepjonge Messi op het veld al volstrekt onnavolgbaar was. Zoals iemand in de reacties op het inmiddels door bijna drie miljoen liefhebbers bekeken filmpje het treffend zegt: ‘De montage van dit filmpje gaf mij een epileptische aanval. Het gaat nu weer beter, dank u.’

The making of Lionel Messi

Albumhoezen als make-up

De vinyl-revival heeft natuurlijk ook alles te maken met de herwaardering voor de stijlvolle manier waarop muziek in vroeger tijden werd verpakt. In mijn huiskamer komt dat tot uiting in de vorm van negen albumhoezen die letterlijk ingelijst aan de muur hangen. Natalie Sharp gaat nog een stapje verder. Deze Britse make-up artieste gebruikt haar gezicht als canvas voor een levende tentoonstelling van vijf legendarische platenhoezen. The Human League - Dare

Dare – The Human League

Joy Division - Unknown Pleasures

Unknown Pleasures – Joy DivisionNirvana - Nevermind

Nevermind – Nirvana

Talking Heads - Remain in Light

Remain in Light – Talking Heads

The Velvet Underground - The Velvet Undergound & Nico

The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico

Hier steelt iemand mijn fiets

Ik weet het. Als je tien jaar in de grote stad op je eigen fiets mag fietsen zonder dat ie wordt gestolen, ben je een spekkoper. In de nacht van 12 op 13 september kwam een bruut einde aan het droomhuwelijk tussen mij en mijn Gazelle Geneve. De inbraak in mijn garagebox werd genadeloos door een beveiligingscamera vastgelegd, maar omdat niemand zich aanvankelijk geroepen voelde de beelden te bekijken, heb ik die zelf maar aangereikt aan het politiekorps Haaglanden.

Ondanks al het cynisme dat ik ontmoette bij het doen van aangifte van zoiets ‘alledaags’ als de diefstal van een fiets, wil ik hierbij wel even kwijt dat ik naar aanleiding van het opgemaakte proces verbaal inmiddels meerdere aanvullende politievragen kreeg die in elk geval duidelijk maken dat de bovenstaande beelden serieus zijn bekeken. Ik zeg ‘petje af’. En dat die pet ons allemaal past. Toegegeven: een wel een erg oude one-liner, maar hij is hier nog steeds wel erg van toepassing.

Is er leven na Björk en Sigur Ros?

Nadat het Icesave schandaal het land in een diepe economische crisis stortte gaat het weer goed met IJsland. Het nationale voetbalelftal – ooit een dwergenteam dat voor échte ploegen slechts diende om het doelpuntensaldo op te krikken – is inmiddels de schrik van elke Europese tegenstander. Tot zover de sport. Qua cultuur heeft IJsland inmiddels ook wel wat meer te bieden dan nieuwe CD′s van Björk of Sigur Ros. Getuige deze SoundCloud opsomming uit 2013. 

Ok, so a popular website has been posting ’10 Icelandic bands you should care about’ over the past few days. Its ok. It’s a good start.

However, I (and a fair few people on Twitter & Facebook) thought that I could do a better job and that there were some omissions. Whilst I appreciate that this is a matter of personal taste, I’ve decided to put my money where my mouth is. Well, here goes.

The other website seem to imply that the more well known artists should not be included (Sigur Rós, Múm, Björk, etc, etc), and I agree with this sentiment. On this note I’ve excluded Ólafur Arnalds, Emilíana Torrini, Gus Gus et al.

Rökkurró

Why? Laid back, quintessentially Icelandic alternative with astounding vocals from Hildur.

When? Whenever you are yearning for Iceland

What? New album soon to be released. In the meantime í Annan Heim.

Samaris

Why? Sound like a dubby, Icelandic Portishead, albeit with a clarinet.

When? Mid afternoon sunshine, complete with cold beer.

What? Album ‘Samaris’ just released worldwide. Start with Góða Tungl.

Sin Fang

Why? Shape-shifting Indie/folk from a man with a penchant for unusual beards.

When? To de-stress your life.

What? Summer Echoes.

ÍRiS

Why? The next big songstress to come out of Iceland? Yearning and beguiling.

When? Looking for something new or different.

What? Album out in September, but Daybreak or Swiftly Siren will catch your attention.

Sóley

Why? Quirky, skewed piano pieces with the most adorable accent going.

When? Late nights after long days. Glass of wine optional.

What? Currently soundtracking ‘breaking news’ at the Edinburgh Festival. Album ‘We Sink’ is a show stopper.

Amiina

Why? Former Sigur Rós string section. Soaring strings and occasional saws. Atmosphere pedlars.

When? When you are feeling melancholic.

What? The Lighthouse Project – all songs recorded in lighthouses across Iceland.

Snorri Helgason

Why? Bearded songwriter producing Icelandic-tinged Americana. Icemericana?

When? Sunday afternoon recovery sessions.

What? New album coming soon, in the meantime try Winter Sun.

Mr. Silla

Why? Not actually a Mister, but Sigurlaug Gísladóttir from Múm. Delicious vocals.

When? Post-club, early morning soothing.

What? Superb live. No solo album available as yet.

Asgeir

Why? Either the Icelandic Bon Iver or John Grant’s pal. Seems to have forgotten his full name.

When? Show off to your hipster mates.

What? Gearing up to take Europe and the States by storm; he is re-releasing his album in English this Autumn.

Weduwe Robin Williams schrijft over ‘de laatste maanden’

Susan Schneider, de weduwe van Robin Williams, heeft in het medische tijdschrift Neurology een openhartig verhaal geschreven over hun laatste maanden samen. De door mij zo bewierrookte acteur pleegde in augustus 2014 zelfmoord. Twee maanden voor zijn dood werd er bij hem Parkinson gediagnosticeerd. Pas na zijn dood werd bekend dat hij leed aan Lewy Body dementie, een ernstige vorm van dementie.

LOS ANGELES - APRIL 5: Robin Williams stars as  Simon Roberts) in  THE CRAZY ONES, premieres Thursday, Sept. 26 on the CBS Television Network. This photo is provided for use in conjunction with the TCA SUMMER PRESS TOUR 2013. (Photo by Monty Brinton/CBS via Getty Images)

LOS ANGELES – APRIL 5: Robin Williams stars as Simon Roberts) in THE CRAZY ONES, premieres Thursday, Sept. 26 on the CBS Television Network. This photo is provided for use in conjunction with the TCA SUMMER PRESS TOUR 2013. (Photo by Monty Brinton/CBS via Getty Images)

Onder de symptomen van Lewy Body dementie vallen hallucinaties, concentratiestoornissen, geheugenverlies, slapeloosheid, paranoia en angst. “Robin werd vermoeider. Het idee dat hij Parkinson zou hebben zat continu in zijn hoofd en zijn stem was verzwakt. Zijn linkerhand trilde heel de tijd en hij liep langzaam. Hij vond het verschrikkelijk dat hij niet de juiste woorden kon vinden tijdens gesprekken. Robin had veel last van slapeloosheid.”

In haar verhaal beschrijft ze de laatste tien maanden van het leven van Williams. “Op sommige momenten kroop hij in elkaar en bleef hij een tijd zo zitten zonder zich te bewegen. Toen hij uit die houding kwam was hij gefrustreerd. Ook ontstonden problemen met zijn zicht en zijn ruimtelijke vaardigheden, hij kon moeilijk diepte en afstand inschatten. Het verliezen van zijn vaardigheid om dingen normaal te kunnen redeneren droegen bij aan zijn verwardheid”, aldus Schneider.

Verdrinken
Schneider schrijft dat ze het gevoel had dat Williams “verzoop in zijn symptomen”. “En ik verdronk met hem mee. Robin verloor zijn geest en hij was zich daarvan bewust. Kun je de pijn voorstellen die hij moet hebben gevoeld toen hij doorkreeg dat hij zichzelf aan het verliezen was? En ook nog eens door iets waarvan hij de naam niet wist en niet kon begrijpen.”

Volgens Schneider bleef Williams herhalen dat hij zijn hersenen een “reset wilde geven”. De dokter bezoeken en psychiatrische behandelingen zorgden ervoor dat het stel bleef hopen op duidelijkheid. “Oneindige bloedtesten, urinetesten, herkeuringen van zijn suikerlevels en lymfeklieren. Een hersenscan was gedaan om te kijken naar een mogelijke tumor. Een andere arts wilde naar zijn hart kijken. Telkens kwam er niets uit, behalve zijn hoge cortisolniveaus.”

Naast de symptomen waar Williams al last van had, kon hij op een bepaald moment ook zijn teksten voor films niet meer herinneren. “Hij had al moeite met het zich herinneren van één regel tekst voor de film Night at the Museum 3.” Williams pleegde zelfmoord op 11 augustus 2014 door zichzelf op te hangen in hun huis in Californië. bronbericht

Elvis gaat nooit dood

The Elvies” is een jaarlijks terugkerend evenement voor Elvis fans in de Britse badplaats Porthcawl. Elk jaar komen ergens in September devote volgelingen van Elvis the Pelvis, The one and only, The King, bij elkaar. Het festival beslaat honderden optredens in de meer dan twintig zalen en feesttenten die het stadje telt. Topfotograaf Gareth Cattermole was er bij en maakte de volgende fotoserie.

1
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

 

2
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

3
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

4
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

5
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

6
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

7
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

8
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

9
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

10
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

11
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

12
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

13
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

14
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

15
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

16
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

17
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

18
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

19
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

20
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

21
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

22
Photo by Gareth Cattermole/Getty Images

23
Bronbericht

Google is overal

Ik dacht: even weg van alles. Maar niet van Google. Een béétje eng is het wel. Zo registreerde Google dat ik bijvoorbeeld op zaterdag 20 augustus jl. 44 minuten wandelde, anderhalf uur in de auto zat, bijna twee uur fietste en waar ik goddorie boodschappen deed. Bij de Lidl dus.

Dankzij mijn telefoon hield Google ook keurig alle gevolgde routes bij en als toefje op de cake zie je zelfs waar ik die dag welke foto’s maakte.
Ik zeg: spooky!

creapy

En hier trouwens de overige foto’s. Maak ik ook geen geheim van, maar daar ga ik in elk geval nog zelf over…

26-c-soapbubble

Pagina 81 van 112

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén