NasNico

De dood van Elvis Presley herinner ik me nog goed.
De dood van John Lennon natuurlijk ook. Zó gewelddadig.
De dood van Michael Jackson kwam niet onverwacht.
De dood van David Bowie ben ik nog aan het verwerken.
De dood van Prince brengt me nu echt even uit balans.
…. zo kort na Bowie.

Terug naar donderdagavond 18 augustus 1988. Ik draaide een weinig gedenkwaardige avonddienst op de redactie van Radio West toen een opgewonden correspondent vanuit de Haagse poptempel ‘Paard van Troje’ belde omdat daar alle activiteiten bruut moesten worden afgebroken zonder dat daarbij een uitleg kwam. Omdat Prince in Nederland was voor drie stadionconcerten in de Rotterdamse Kuip zoemde het in no-time in het centrum van Den Haag rond dat His Royal Badness die nacht nog wel eens los zou kunnen gaan in een kleine muziekclub aan de Prinsegracht.

Ik geloofde er aanvankelijk niets van, maar terwijl ik kort na het alarm-telefoontje ter plaatse stond te praten kwam er een vrachtwagen van de gemeente voorrijden, beladen met dranghekken. Zou het dan toch?

To cut a long story short: Ik-was-er-bij! Samen met naar schatting driehonderd overige nachtbrakers. Het onverwachte Prince-concert in Den Haag begon om ongeveer twee uur in de nacht met de band van Wendy en Lisa. Daarna betrad de meester, twee turven hoog en onberispelijk gekleed het podium. Wat ik me er nog van herinner is dat hij achter drums en keyboards zat, lange gitaarsolo’s gaf en aan het concert geen einde kwam. Bij het krieken van een nieuwe dag liep ik met suis in de oren naar huis. Wat een nacht! Die klonk ongeveer zo:

Ik schreef in 2012 vanaf deze plek al eens eerder over Daryl Hall. Eén van de beste blanke soulzangers ever. Platen maakt ie niet meer en aan slopende toernee’s heeft ie ook een broertje dood. Waarom zou ie ook, want Daryl ging ooit multi-platina en kan dus doen wat ie wel. En dat is precies wat ie doet.

De helft van Hall & Oates houdt zich tegenwoordig bezig met het onderhouden en renoveren van historische plattelandshuizen in zowel de VS als Engeland. En na gedane arbeid nodigt hij nu vrienden en vriendinnen uit om samen muziek te maken in Daryls House, al jaren geliefd bij muziekliefhebbers. En we mogen er allemaal van meegenieten.

De laatste acht van inmiddels 74 (!) afleveringen kun je via internet bekijken. De meest populaire aflevering is die waarin Daryl Hall ene Darius Rucker ontvangt. Die kennen we in Nederland nauwelijks, maar er gaan wellicht hier en daar belletjes rinkelen als ik zeg dat hij de oprichter van Hootie & The Blowfish is. Hier zie je ze in actie – Live From Daryls House:

Twintig jaar na The Beatles schreef Neil Finn minstens zulke pakkende popliedjes als Lennon & McCartney in hun hoogtijdagen. Daar kennen jullie Crowded House vast nog van. Neil heeft zijn Nieuw Zeelandse schapen inmiddels ruimschoots op het droge en dus doet hij inmiddels waar hij zin in heeft. Zoals recent in Rotterdam.

Het Unlimited Orchestra brengt ‘een song cycle van 75 minuten met arrangementen van Lunatree, een verrassende hoofdrol voor Neil Finn en speciale features van Andrew Bird en Son Lux, heel spannend’, aldus Cross-linx programmeur Frank Veenstra. ‘Dawn of Midi balanceert op het snijpunt van jazz, minimal music en elektronica. Je hoort in hun muziek heel goed terug dat ze uit heel verschillende culturen afkomstig zijn, maar het klinkt tegelijkertijd heel natuurlijk.’

Dat was Rotterdam. Ook interessant is het hobbyproject met zijn vrouw en zoon : de Pajama Club, waaronder hier de clip ‘From A Friend to a Friend’.

Ondertussen raakte Neil Finn betrokken bij Anzac Day en ging hij op zoek naar de eerste Nieuw-Zeelandse plaatopname.

Tot zijn schrik bleek de man die op ‘Blue Smoke’ de slide-guitar speelde op dat historische nummer nog in leven.
En dus ging Neil Finn naar het verzorgingstehuis waar hij Jim Carter (96) in een blakende gezondheid aantrof.

Neil Finn revives Anzac anthem for Poppy Appeal with 96-year-old Nelson musician
http://www.elsewhere.co.nz/somethingelsewhere/6924/neil-finn-and-jim-carter-blue-smoke-2015/